Jak-42D linii Iżawia | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Konstruktor | |
| Typ | |
| Konstrukcja | |
| Załoga |
2 lub 3 |
| Historia | |
| Data oblotu |
1975 |
| Lata produkcji |
1979–2002 |
| Liczba egz. |
188 |
| Liczba wypadków • w tym katastrof |
9 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
3 × ZMKB Progress D-36 |
| Ciąg |
3 × 63,75 kN |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
34,88 m |
| Długość |
36,38 m |
| Wysokość |
9,83 m |
| Powierzchnia nośna |
150 m² |
| Masa | |
| Własna |
34 500 kg |
| Startowa |
57 000 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość przelotowa |
810 km/h |
| Pułap praktyczny |
8 800 m |
| Zasięg |
4100 km |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| do 120 | |
| Użytkownicy | |
| Rzuty | |

Jak-42 (ros. Як-42; kod NATO: Clobber) – radziecki średniodystansowy samolot komunikacyjny.
Został skonstruowany, by zastąpić w służbie Aerofłotu samoloty An-24, Tu-134 i Ił-18. Loty komercyjne rozpoczął w 1980 roku. Jak-42 jest wykorzystywany w programie badawczym z silnikiem śmigłowo-wentylatorowym oznaczonym 42E-LL, inne wersje stosowane są w badaniach z wyposażeniem optoelektronicznym.
Operatorzy cywilni samolotu Jak-42 (stan na 1 stycznia 2021):
| Operator | Ilość |
|---|---|
| 5 | |
| 10 | |
| 1 | |
| 2 | |
| 4 | |
| Łącznie | 22 |