Jakub Frostig

Jakub Piotr Frostig, Jacob Peter Frostig (ur. 25 marca 1896 w Bełzie, zm. 21 października 1959 w Los Angeles) – polski i amerykański lekarz psychiatra, autor podręcznika psychiatrii, dyrektor szpitala psychiatrycznego „Zofiówka”, jeden z pionierów leczenia wstrząsami insulinowymi w Polsce i Stanach Zjednoczonych.

Życiorys

Pochodził z postępowej żydowskiej rodziny; jego rodzicami byli lekarz ogólny, praktykujący od 1897 roku w Bełzie, Henryk (Hersz) Frostig (1861–po 1926) i Rachela Lea Frostig. Uczęszczał do VI Gimnazjum we Lwowie, od 1906 do 1914 roku. Maturę zdał z wyróżnieniem. Następnie rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie Wiedeńskim. Z powodu wybuchu I wojny przerwał naukę; w 1916 roku powołany do wojska austriackiego i walczył na froncie rosyjskim, uzyskał stopień podporucznika i został odznaczony Srebrnym Medalem za Odwagę drugiej klasy. Ukończył studia w roku 1921, uzupełniał studia w dziedzinie psychiatrii pod kierunkiem Juliusa Wagnera-Jauregga, Paula Schildera, Josefa Gerstmanna i Constantina Economo. Odbył krótką analizę u Ottona Fenichela. W latach 1922–1932 mieszkał we Lwowie i pracował w Oddziale Neurologiczno-Psychiatrycznym Szpitala Powszechnego oraz jako kierownik Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Szpitala Wojskowego DOK VI. 10 lipca 1924 roku nostryfikował dyplom w Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie. Opracował dwutomowy podręcznik psychiatrii (Psychjatrja), wydany w 1933 przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich z przedmową Aleksandra Domaszewicza. Należał do komitetu wydawniczego „Rocznika Psychiatrycznego” i był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

1 sierpnia 1932 został dyrektorem szpitala psychiatrycznego „Zofiówka” w Otwocku.

Jego najbardziej doniosłym osiągnięciem było zmodyfikowanie metody leczenia schizofrenii dużymi dawkami insuliny. Osobiście zebrał znaczny materiał i opublikował go z własnymi spostrzeżeniami m.in. ustalając optymalną dawkę leku. Był jednym z pionierów terapii elektrowstrząsowej. Przypisuje mu się również wprowadzenie elektronarkozy.

W 1938 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, zaproszony dla zaprezentowania swej metody leczenia w Harlem Valley State Hospital i tam pozostał na stałe. Pracował nadal nad wstrząsami insulinowymi. Następnie przeniósł się do Kalifornii, gdzie pracował w Cedars of Lebanon Hospital, wykładał psychiatrię w College of Medical Evangelists i był konsultantem w Klinice Psychologii Uniwersytetu Południowej Kalifornii.

Zmarł w 1959 roku na chorobę wieńcową. Pochowany jest na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park (Glendale).

Od 1924 roku żoną była Marianne Bellak (1906–1985), która opracowała znaną metodę edukowania dzieci mających kłopoty z nauką używając metod m.in. znanych z pedagogiki, psychologii czy neurologii. W 1947 roku założyła w Pasadenie w Kalifornii szkołę Frostig Centre, działającą do dziś. Mieli syna Thomasa i córkę Ann Marie, zamężną za fizykiem Charlesem Robertem Millerem.

Do kręgu znajomych Frostiga zaliczali się Ludwik Fleck, Kazimierz Twardowski, Bruno Schulz i Irena Solska.

Wybrane prace