| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
8 listopada 1931 |
| Data śmierci |
24 października 2019 |
| Profesor nauk medycznych | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
19 marca 1965 – nauki medyczne |
| Habilitacja |
27 listopada 1970 – nauki medyczne |
| Profesura |
1980: prof. nadzw. |
| Kierownik | |
| Zakład |
Zakład Biofizyki i Biomatematyki CMKP |
| Okres spraw. |
1971–2002 |
| Dyrektor | |
| Uczelnia | |
| Okres spraw. |
1980–1983 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dyrektor | |
| Uczelnia |
Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego |
| Okres spraw. |
1993–1999 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
Jan Witold Doroszewski (ur. 8 listopada 1931 w Warszawie, zm. 24 października 2019) – polski lekarz i biofizyk, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych, specjalista w zakresie radiologii, prakseolog.
Syn językoznawcy Witolda Doroszewskiego i pedagog Janiny Doroszewskiej; ojciec Joanny Jurewicz.
W 1949 ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Absolwent Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1954 do 1967 pracował w Katedrze Radiologii Lekarskiej tejże uczelni, uzyskując w 1958 stopień specjalisty w dziedzinie radiologii. W latach 1958–1959 przebywał na stypendium rządu francuskiego, pracując w Instytucie Gustave-Roussy w Villejuif pod Paryżem i studiując radioterapię na Uniwersytecie Paryskim. Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1965 w Akademii Medycznej w Warszawie na podstawie rozprawy pt. Badania nad tymocytami znakowanymi chromem promieniotwórczym Cr51; jego promotorem był prof. Witold Zawadowski. W 1970 na tej samej uczelni uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy pt. Teoria sprawdzania hipotez diagnostycznych. W 1980 otrzymał tytuł profesora.
Zawodowo był związany z Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, był dyrektorem tej jednostki przez 3 kadencje (1981–1984 oraz 1993–1999) oraz kierownikiem Zakładu Biofizyki i Biomatematyki w tymże Centrum (1971–2002).
W jego dorobku naukowym znajdują się prace dotyczące m.in. metod znakowania komórek związkami promieniotwórczymi, adhezji i lokomocji komórek prawidłowych i białaczkowych, zastosowania metod informatyki w diagnostyce medycznej oraz logicznych problemów medycyny.
W ramach działalności naukowej zajmował się m.in. wpływem napromieniania radioizotopami na funkcje narządów (zwłaszcza tarczycy), opracowywał metody znakowania izotopowego komórek oraz modele matematyczne ich kinetyki w organizmie.
Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiej Akademii Umiejętności i Rady Języka Polskiego.
Był żonaty ponad 50 lat z Anną z domu Gołubiew (1942–2013), historyczką, z którą miał dwie córki – Joanna została profesorem filozofii indyjskiej, druga córka rozwija kształcenie w zakresie kompetencji komunikacyjnych na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, kontynuując idee swego ojca.
Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera R-6-6/7).