| Pełne imię i nazwisko |
Javier Pedro Saviola Fernández | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
11 grudnia 1981 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost |
168 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Javier Pedro Saviola Fernández (ur. 11 grudnia 1981 w Buenos Aires) – argentyński piłkarz, reprezentant Argentyny występujący na pozycji napastnika lub pomocnika. Posiada także obywatelstwo hiszpańskie, które uzyskał w lipcu 2004 roku. W latach 2001–2007 zawodnik FC Barcelony.

Karierę piłkarską rozpoczynał w klubie Club Atlético River Plate. Dzięki dobrej grze w październiku 1998 roku został powołany do pierwszego składu w meczu przeciwko Gimnasia y Esgrima de Jujuy. Od tego czasu stał się ulubieńcem kibiców oraz został powołany do młodzieżowej reprezentacji drużyny Argentyny. W 1999 roku zdobył z klubem El Trofeo Apretura oraz wystąpił wraz z reprezentacją na Mistrzostwach Świata U-20, gdzie oprócz zwycięstwa drużyny, zdobył sobie także tytuł króla strzelców oraz najlepszego zawodnika turnieju.
Osiemnastoletni Saviola został wyróżniony przez urugwajski dziennik El Pais jako najlepszy piłkarz Ameryki Południowej sezonu 1999/2000.
Młodym napastnikiem interesowały się europejskie kluby, a walkę o piłkarza wygrała FC Barcelona, płacąc prawie 25 milionów €. Saviola dobrą grę z Ameryki Południowej przeniósł do Europy i w pierwszym swoim sezonie na Starym Kontynencie strzelił 21 goli, dzięki czemu został uznany najlepszym graczem z Ameryki Południowej w Primera Division 2001/02. Jego gol w drugim ćwierćfinałowym meczu z Panathinaikosem Ateny w Lidze Mistrzów 2001/02 dał Barcelonie awans do półfinału.
Na początku sezonu 2002/03, gdy do klubu powrócił Louis van Gaal, Saviola stracił pozycję w drużynie i wystąpił tylko w kilku spotkaniach, w których strzelił dwie bramki. Kiedy w drugiej części sezonu na ławce trenerskiej zasiadł Radomir Antić, Javier odzyskał miejsce w ekipie. Wiosną 2023 roku wystąpił w siedemnastu ligowych spotkaniach, w których strzelił 11 goli, a kolejne 7 bramek zdobył w Lidze Mistrzów.
W sezonie 2003/04 posadę trenera Barcelony objął Frank Rijkaard. Argentyńczyk strzelił w lidze 14 goli, dzięki którym Barcelona awansowała do Ligi Mistrzów.
Wyjazd na letnie IO i niechęć wobec obniżenia zarobków z kontraktu podpisanego w czasie prezesury Joana Gasparta były jednymi z czynników, którymi kierował się Rijkaard, rezygnując z usług Argentyńczyka. Dlatego w sezonie 2004/05 piłkarz został wypożyczony do AS Monaco, gdzie strzelił 8 bramek w Ligue 1, 5 w Pucharze Francji i 4 w Lidze Mistrzów.
W sezonie 2005/06 grał na zasadzie wypożyczenia w Sevilli, z którą zdobył Puchar UEFA.
Javier wrócił do Barçy na czas sezonu 2006/07, ale nie grał wtedy zbyt wiele - 18 meczów w La Liga, 7 w Pucharze Króla i zaledwie 1 w Lidze Mistrzów, łącznie we wszystkich rozgrywkach zdobywając 12 bramek .
W roku 2007 wygasł jego kontrakt z Dumą Katalonii, po czym zdecydował się na transfer do odwiecznego rywala Barcelony - Realu Madryt. Przez dwa sezony (2007/08 oraz 2008/09) w barwach Królewskich rozegrał 31. spotkań, w których zdobył 5. bramek.
Po zakończeniu sezonu 2008/09 za kwotę 5 milionów € przeszedł do Benfiki Lizbona. W ciągu trzech sezonów w Portugalii, Saviola zdobył 39 goli we wszystkich rozgrywkach.
W styczniu 2012 roku przedłużył swój kontrakt z As Águias do 30 czerwca 2013, jednak już pół roku później rozwiązał umowę i wrócił do Hiszpanii, podpisując roczny kontrakt z Málagą CF.
W lipcu 2013 roku przeszedł na zasadzie wolnego transferu do greckiego klubu Olympiakos SFP.
Latem 2014 został zawodnikiem Hellas Werona. We Włoszech grał tylko przez jeden sezon, zdobywając zaledwie dwa gole i nie pomagając drużynie w uniknięciu degradacji z Serie A.
W 2015 roku wrócił do swojego macierzystego River Plate, gdzie jednak przez pół roku pobytu ani razu nie udało mu się wpisać na listę strzelców. W styczniu 2016 roku w wieku 35 lat postanowił zakończyć karierę.
W 2004 roku Javier pojechał wraz z reprezentacją Argentyny do Peru, gdzie odbywał się turniej Copa América 2004, na których Argentyna zajęła 2. miejsce. Saviola strzelił 3 gole, wszystkie w meczu fazy grupowej z Ekwadorem.
W tym samym roku wystąpił też na igrzyskach olimpijskich w Atenach. Strzelił jedną bramkę i wywalczył wraz z kolegami z drużyny złoty medal olimpijski po finale z Paragwajem.
W 2005 roku wraz z reprezentacją Argentyny pojechał do Niemiec, gdzie odbywały się rozgrywki o Puchar Konfederacji 2005. Javier nie zagrał jednak w finale, ponieważ otrzymał czerwoną kartkę w meczu półfinałowym z Meksykiem. Ostatecznie Argentyna przegrała z Brazylią 1:4.
W czerwcu 2006 roku zagrał na Mistrzostwach Świata w Niemczech. Swoją jedyną bramkę w turnieju strzelił w meczu fazy grupowej z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Argentyna odpadła w 1/4 finału w meczu z Niemcami (1:1, 2:4 w rzutach karnych).
5 grudnia 2009 zdecydował o zakończeniu reprezentacyjnej kariery. Swoją decyzję umotywował chęcią skupienia się na karierze klubowej.
Po zakończeniu kariery piłkarza, Javier Saviola zamieszkał wraz z rodziną w Andorze, gdzie rozpoczął kursy trenerskie i został zatrudniony w sztabie klubu FC Ordino. W sezonie 2022-2023 był asystentem trenera Oscara Lopeza w młodzieżowym zespole Barcelony, a następnie pracował jako komentator.
Obecnie bierze udział w różnych projektach związanych z piłką młodzieżową oraz jest zapraszany przez media i cytowany jako ekspert piłkarski.