Jules Barbier

Jules Barbier
	; Jules Barbier (aut. Nadar, ok. 1880)
Imię i nazwisko	Paul Jules Barbier
Data i miejsce urodzenia	9 marca 1825 ; Paryż
Pochodzenie	francuskie
Data i miejsce śmierci	16 stycznia 1901 ; Paryż
Gatunki	balet, opera
Zawód	dramaturg, poeta, pisarz, kompozytor, librecista
	Odznaczenia
	(zwrócony)
	Multimedia w Wikimedia Commons

Paul Jules Barbier (ur. 9 marca 1825 w Paryżu, zm. 16 stycznia 1901 tamże) – francuski dramaturg, poeta, pisarz, kompozytor i librecista baletowy i operowy. W 1887 dyrektor Opéra-Comique. Oficer Orderu Legii Honorowej (który zwrócił).

Życiorys

Paul Jules Barbier urodził się 9 marca 1825 w Paryżu, w rodzinie o bliskich związkach z arystokracją. Jego ojciec, Nicolas Alexandre Barbier(inne języki) (1789–1864), był malarzem, a kilka jego dzieł zostało zamówionych przez Ludwika Filipa I. Był też kuzynem Auguste’a Barbiera.

Uczył się w Lycée Henri-IV. Od najmłodszych lat pisał poezję; w wieku 13 lat zyskał rozgłos dzięki dytyrambowi zatytułowanemu la Voix de la France. Następnie opublikował w gazecie „L’Illustration(inne języki)” wiersz pod tytułem l’Ombre de Molière, który wystawiono w Comédie-Française 15 stycznia 1847. Od tej pory napisał znaczną liczbę sztuk teatralnych, dramatów i komedii, wystawianych na licznych paryskich scenach. Komponował też libretta operowe, samodzielnie lub we współpracy (m.in. dla Léo Delibesa, Charles’a Gounoda, Victora Massé, Giacomo Meyerbeera i Ambroise’a Thomasa), zwłaszcza z Michelem Carré. Jako librecista zyskał renomę.

Na zaproszenie Charles’a Gounoda około 1865 odkrył Saint-Raphaël. Zauroczony tym miejscem, stał się właścicielem nieistniejącej już willi Medjé. Był wówczas częstym gościem nadmorskiego kurortu i uczestniczył w jego życiu intelektualnym i artystycznym.

Pełnił funkcję tymczasowego dyrektora Opéra-Comique po pożarze, który zniszczył teatr, wówczas nazywany Salle Favart, od 15 października do 31 grudnia 1887. Zastąpił Léona Carvalho(inne języki), również właściciela nieruchomości w Saint-Raphaël.

W 1884 był kandydatem do Akademii Francuskiej. Uchodził za aktywnego zwolennika Dreyfusa. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Autorów Dramatycznych (la Société des auteurs dramatiques).

Zmarł w Paryżu 16 stycznia 1901. Został pochowany na starym cmentarzu w Châtenay-Malabry.

Odznaczenia

W 1865 został odznaczony Orderem Legii Honorowej w klasie Kawalera. Dekretem z 12 lipca 1880 awansowany na Oficera. Odznaczenie zwrócił w 1898 po tym, jak 28 lipca zawieszono Émile’a Zolę (wcześniej w „Le Siècle(inne języki)” opublikował wiersz, w którym porównał Dreyfusa do Chrystusa).

Twórczość (wybrana)

Libretta do oper (zachowanych):

Charles Gounod: La Colombe, Faust, Le médecin malgré lui(inne języki), Philémon et Baucis(inne języki), Polyeucte(inne języki), La reine de Saba(inne języki), Romeo i Julia
Victor Massé: Galathée, Les Saisons
Giacomo Meyerbeer: Le pardon de Ploërmel
Jacques Offenbach: Opowieści Hoffmanna
Camille Saint-Saëns: Le timbre d’argent(inne języki)
Ambroise Thomas: Hamlet(inne języki), Mignon(inne języki), Françoise de Rimini(inne języki)

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 Jules Barbier. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).
1 2 3 4 5 6 7 8 Jules Barbier – Dictionnaire de l’affaire Dreyfus. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).
↑ Lettres à l’Académie française. Hélène Carrère d’Encausse, Christophe Carlier (red.). Les Arènes, 2010, s. 113, 114. ISBN 978-2-35204-102-3. (fr.).

[a-1] 1 2 3 4 5 6 7 Jules Barbier. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).

[c-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 Jules Barbier – Dictionnaire de l’affaire Dreyfus. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).

[b-3] Lettres à l’Académie française. Hélène Carrère d’Encausse, Christophe Carlier (red.). Les Arènes, 2010, s. 113, 114. ISBN 978-2-35204-102-3. (fr.).