Juliusz Gardawski (2025) | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data urodzenia | |
| Profesor nauk ekonomicznych | |
| Specjalność: socjologia ekonomiczna | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1975 |
| Habilitacja |
24 marca 1997 |
| Profesura |
18 października 2002 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
Członek Wydziału I Nauk Humanistycznych i Społecznych; Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej |
| Wykładowca | |
| Jednostka |
Instytut Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej SGH |
| Odznaczenia | |
Juliusz Aleksander Gardawski (ur. 11 stycznia 1948) – profesor nauk ekonomicznych, socjolog, nauczyciel akademicki w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.
W 1972 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki (SGPiS, od 1991 SGH) (specjalność ekonomika pracy i polityka społeczna). Praca magisterska, napisana u Leszka Gilejki, była poświęcona strukturze społecznej i klasie robotniczej (uczestnictwo w badaniach sondażowych pracowników „Azotów” w Puławach). Po studiach podjął pracę w Katedrze Filozofii SGPiS i otrzymał propozycję wyjazdu na studia doktoranckie do Moskwy. W 1975 obronił pracę doktorską poświęconą tektologii, tj. wczesnej wersji cybernetyki społecznej. W Moskwie zainteresował się semiotyką kultury i strukturalizmem (m.in. badaniami Jurija Łotmana). Po powrocie kontynuował pracę w Katedrze Filozofii w zespole socjologicznym Leszka Gilejki. Początkowo zajmował się strukturalizmem, lecz po krótkim czasie powrócił do badań empirycznych z zakresu socjologii ekonomicznej. Współuczestniczył w opracowaniu raportu z dużych badań związków zawodowych.
Po utworzeniu w SGPiS Katedry Socjologii od początku lat 80. uczestniczył w kolejnych badaniach postaw robotników, stosunków przemysłowych, związków zawodowych, a następnie samorządu pracowniczego. W latach 1987–1991 uczestniczył w kierowanych badaniach panelowych w sześciu wielkich fabrykach. Od 1991 samodzielnie kierował badaniami klasy robotniczej. W latach 1991–1995 przeprowadził serię badań „Robotnicy”, finansowanych przez polskie przedstawicielstwo Fundacji im. Friedricha Eberta. Badania pozwoliły na stwierdzenie w środowisku robotniczym specyficznego „przyzwolenia ograniczonego” na gospodarkę rynkową i utrzymujące się w długim okresie oczekiwania „przyjaznej (bezpieczniej) gospodarki rynkowej”.
W 1997 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji uzyskał w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym SGH stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 2002 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej. Wypromował trzech doktorów.
Członek Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. W latach 2004–2006 członek zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.
Jest członkiem parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie.
W 2002 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.