Juliusz Gardawski

Juliusz Gardawski
Ilustracja
Juliusz Gardawski (2025)
Państwo działania

 Polska

Data urodzenia

11 stycznia 1948

Profesor nauk
ekonomicznych
Specjalność:
socjologia ekonomiczna
Alma Mater

SGPiS

Doktorat

1975

Habilitacja

24 marca 1997
SGH

Profesura

18 października 2002

Polska Akademia Nauk
Status

Członek Wydziału I Nauk Humanistycznych i Społecznych; Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej

Wykładowca
Jednostka

Instytut Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej SGH

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Juliusz Aleksander Gardawski (ur. 11 stycznia 1948) – profesor nauk ekonomicznych, socjolog, nauczyciel akademicki w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.

Życiorys

W 1972 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki (SGPiS, od 1991 SGH) (specjalność ekonomika pracy i polityka społeczna). Praca magisterska, napisana u Leszka Gilejki, była poświęcona strukturze społecznej i klasie robotniczej (uczestnictwo w badaniach sondażowych pracowników „Azotów” w Puławach). Po studiach podjął pracę w Katedrze Filozofii SGPiS i otrzymał propozycję wyjazdu na studia doktoranckie do Moskwy. W 1975 obronił pracę doktorską poświęconą tektologii, tj. wczesnej wersji cybernetyki społecznej. W Moskwie zainteresował się semiotyką kultury i strukturalizmem (m.in. badaniami Jurija Łotmana). Po powrocie kontynuował pracę w Katedrze Filozofii w zespole socjologicznym Leszka Gilejki. Początkowo zajmował się strukturalizmem, lecz po krótkim czasie powrócił do badań empirycznych z zakresu socjologii ekonomicznej. Współuczestniczył w opracowaniu raportu z dużych badań związków zawodowych.

Po utworzeniu w SGPiS Katedry Socjologii od początku lat 80. uczestniczył w kolejnych badaniach postaw robotników, stosunków przemysłowych, związków zawodowych, a następnie samorządu pracowniczego. W latach 1987–1991 uczestniczył w kierowanych badaniach panelowych w sześciu wielkich fabrykach. Od 1991 samodzielnie kierował badaniami klasy robotniczej. W latach 1991–1995 przeprowadził serię badań „Robotnicy”, finansowanych przez polskie przedstawicielstwo Fundacji im. Friedricha Eberta. Badania pozwoliły na stwierdzenie w środowisku robotniczym specyficznego „przyzwolenia ograniczonego” na gospodarkę rynkową i utrzymujące się w długim okresie oczekiwania „przyjaznej (bezpieczniej) gospodarki rynkowej”.

W 1997 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji uzyskał w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym SGH stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 2002 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej. Wypromował trzech doktorów.

Członek Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. W latach 2004–2006 członek zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

Jest członkiem parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie.

W 2002 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Wybrane publikacje

Przypisy

  1. 1 2 KRS: 0000073055
  2. ↑ Prof. dr hab. Juliusz Gardawski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2007-08-13].
  3. ↑ Nagrody dla warszawskich parafian. „Zwiastun Ewangelicki”. Nr 23, s. 22, 2011.
  4. ↑ Odznaczenia dla wykładowców i pracowników SGH [online], prezydent.pl, 20 listopada 2002 [dostęp 2021-03-12].

Bibliografia

Linki zewnętrzne