Życiorys
Urodził się 11 stycznia 1932 roku w Pułtusku, w rodzinie Bronisława (1904–1989), filozofa i historyka, żołnierza 13. pułku piechoty, uczestnika kampanii wrześniowej 1939 roku, więźnia Oflagu II C Woldenberg, i Czesławy z domu Markowskiej (1904–1993).
Dzieciństwo spędził w Pułtusku. We wrześniu 1939 roku uciekli z matką w kierunku Lublina, ale na wieść o wkraczających wojskach radzieckich zawrócili. Mieszkali przez kilka tygodni w Pułtusku, później w Warszawie, a od wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej u rodziny matki w Starosielcach (dziś dzielnica Białegostoku).
Po zakończeniu wojny przeprowadzili się w czerwcu 1945 roku do Pułtuska, gdzie ojciec został dyrektorem liceum. W 1953 roku ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (dziś Szkoła Główna Handlowa), otrzymując absolutorium (uczelnia nie udzielała wówczas tytułu magistra). Dwa lata później ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, zostając magistrem historii. W 1963 roku uzyskał stopień doktora w SGPiS w Warszawie, w 1968 roku stopień doktora habilitowanego w SGPiS (na podstawie pracy), w 1977 roku tytuł i stanowisko profesora tej uczelni, a w 1988 roku tytuł profesora zwyczajnego.
Był członkiem Senatu SGPiS (dziś SGH), zasiadał w wielu komisjach senackich. W latach 1978–1981 piastował funkcję dziekana Wydziału Ekonomiczno-Społecznego. Pełnił funkcję kierownicze, m.in. dyrektora Instytutu Nauk Politycznych i Filozofii, kierownika Katedry Socjologii i Politologii, a następnie Katedry Socjologii. Po przejściu na emeryturę wciąż aktywnie współpracował z Katedrą Socjologii Ekonomicznej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.
W pracy badawczej i dydaktycznej zajmował się głównie socjologią ekonomiczną. Istotnym wydarzeniem w kształtowaniu się jego zainteresowań badawczych był kilkumiesięczny staż naukowy we Francji w roku 1967, gdzie miał okazję pracować m.in. z Alainem Touraine’em. Autor i redaktor wielu publikacji z zakresu demokracji przemysłowej, m.in. dotyczących partycypacji pracowniczej w zarządzaniu przedsiębiorstwami. Badacz samorządu robotniczego i związków zawodowych, socjolog gospodarki badający między innymi społeczne aspekty prywatyzacji, animator i kierownik wielu badań socjologicznych.
Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego został członkiem powołanego „Zespołu Partyjnych Socjologów przy KC PZPR”. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni, XI Zjazd PZPR. W III RP należał do Unii Pracy. Jako jej kandydat startował w 2009 do Parlamentu Europejskiego z listy SLD-UP. Do końca życia pozostał socjaldemokratą.
Żonaty z Natalią, miał dwie córki: Dorotę i Magdalenę.
Zmarł w Warszawie, pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza Wojskowego na Powązkach (kwatera FIV-tuje-10).
