Historia
Trzysilnikowy model G 31 był rozwinięciem modelu G 24. Budowano go w kilku wersjach, wyposażonych w różne silniki. Dzięki swojej konstrukcji mógł być wykorzystywany do różnych celów: jako samolot pasażerski, sanitarny, transportowy, a nawet bombowy. W wersji pasażerskiej zabierał 15 – 16 pasażerów lub dysponował 10 kuszetkami w czasie nocnych lotów. W wersji sanitarnej oferował do 17 miejsc dla ciężko i lekko rannych oraz miejsce dla sanitariusza. W wersji transportowej mógł przewozić nawet zwierzęta gospodarskie w drewnianych boksach (udźwig do 3200 kg).
Loty pasażerskie realizowała załoga składająca się z dwóch pilotów (w kokpicie z podwójnymi sterami), technika pokładowego oraz radiotelegrafistę. Od 1928 przewidziano udział stewarda (co było nowością pod koniec lat 20.), który dbał o pasażerów. Kabina pasażerska była podzielona na trzy części i – jak na ówczesne czasy – komfortowo wyposażona (oświetlenie, ogrzewanie, toaleta, radio itp.)
Początkowo kabina pilotów była otwarta, ale od egzemplarza nr 3002, który wszedł na służbę w Lufthansie w lutym 1928, montowano zamknięte, oszklone kabiny dla pilotów. Kolejny egzemplarz o numerze 3003 rozpoczął loty 24 maja 1928 i był tysięcznym samolotem wyprodukowanym w wytwórni Hugo Junkersa.
Junkers G 31 był używany w Niemczech, Austrii, Australii oraz Nowej Gwinei, w okresie międzywojennym będącej pod administracją australijską. W służbie niemieckiego przewoźnika był wykorzystywany na liniach Berlin – Londyn, Hamburg – Londyn, Berlin – Królewiec, Berlin – Malmö, Berlin – Wiedeń. Austriackie linie lotnicze Österreichische Luftverkehrs AG (obecnie Austrian Airlines) korzystały z Junkersa G 31 na linii Berlin – Hamburg.
Na II Międzynarodowym Mityngu Lotniczym w 1927 w Dübendorfie pilot fabryczny Junkersa Waldemar Röder wygrał zawody w przelocie nad Alpami, na wysokości 4 tysięcy metrów. Jedyny wypadek lotniczy z udziałem Junkersa G 31 miał miejsce 11 grudnia 1928. Doszło wówczas do katastrofy egzemplarza D-1473 (nr fabryczny 3005) podczas awaryjnego lądowania w Letzlingen koło Stendal w Niemczech. Pasażerom udało się uratować z płonącego samolotu, jednak załoga razem z pilotem Gustavem Dörrem zginęła.
Junkers G 31 w Nowej Gwinei
W latach 30. samoloty Junkers G 31 były używane w Nowej Gwinei, wówczas terytorium mandatowym Australii, do transportu sprzętu potrzebnego w kopalniach złota. Loty te wykonywała miejscowa linia lotnicza Guinea Airways. Uważa się, iż w ówczesnym czasie były to jedne z największych przewoźników transportowych na świecie. Obsługiwały kopalnie złota, dowożąc sprzęt i potrzebne towary; ze względu na praktycznie całkowity brak dróg kołowych transport drogą powietrzną był jedynym możliwym rozwiązaniem. Junkersami G 31 można było nawet przewozić małe samochody, jak np. przedstawionego na zdjęciu Austina Seven.
Zbudowane z metalu junkersy G 31 sprawdzały się w wilgotnym klimacie wyspy i były podstawą floty transportowej Guinea Airways. Wykorzystywano cztery egzemplarze G 31, z czego trzy (VH-UOU c/n 3011; VH-UOV c/n 3012; VH-URQ c/n 3000) należały do przedsiębiorstwa wydobywczego Bulolo Gold Dredging Co. i były używane przez Guinea Airways. W porównaniu ze zwykłymi junkersami zostały specjalnie przebudowane tak, by umożliwić załadunek towarów przez górną część kadłuba. Zamontowano w nich silniki Pratt & Whitney Hornet. Służyły na terenie Nowej Gwinei do 1942, gdy zostały zniszczone w czasie II wojny światowej.
.jpg)