Karol Dymanowski

Karol Dymanowski
Ilustracja
gen. broni Karol Dymanowski (2025)
generał broni generał broni
Przebieg służby
Lata służby

od 1996

Siły zbrojne

Siły Zbrojne RP

Jednostki

więcej patrz tekst

Stanowiska
  • oficer rozpoznania
    • kierownik sekcji namierzania radiowego
  • szef sekcji grupy analizy danych
  • specjalista w DSP
  • starszy specjalista w ZRiWE – A2 Dowództwa Sił Powietrznych
  • zastępca dyrektora
  • dyrektor Departamentu Polityki Zbrojeniowej w Ministerstwie Obrony Narodowej
  • zastępca szefa sztabu do spraw strategicznego rozwoju i przygotowań (Supreme Headquarters Allied Powers Europe – SHAPE)

więcej patrz tekst

Odznaczenia

Karol Dymanowski – generał broni Wojska Polskiego; doktor nauk o obronności; szef Sekretariatu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych (2014–2015); dyrektor Departamentu Polityki Zbrojeniowej Ministerstwa Obrony Narodowej (2016–2021); od 24 października 2022 I zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Życiorys

Karol Dymanowski to absolwent Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie na Wydziale Elektroniki, gdzie uzyskał tytuł magistra inżyniera (1996–2001) oraz Akademii Obrony Narodowej, Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie, w których ukończył studia podyplomowe (operacyjno-taktyczne oraz polityki obronnej), a także uzyskał stopień doktora nauk o obronności. Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 1 Ośrodku Radioelektronicznym w Grójcu, gdzie w latach 2001–2007 pełnił służbę na stanowisku oficera rozpoznania, a następnie kierownika sekcji namierzania radiowego oraz szefa sekcji grupy analizy danych. W latach 2007–2012 służył na stanowisku specjalisty oraz starszego specjalisty w Zarządzie Rozpoznania i Walki Elektronicznej – A2 Dowództwa Sił Powietrznych. Jednocześnie w latach 2010–2012, pełnił także jako jedyny oficer polskich Sił Powietrznych obowiązki przewodniczącego sojuszniczej grupy roboczej do spraw uniemożliwienia dostępu do spektrum elektromagnetycznego, funkcjonującej pod auspicjami Konferencji Krajowych Dyrektorów do spraw Uzbrojenia NATO. W 2011 obronił doktorat na temat zarządzania w środowisku informacyjnym na Wydziale Zarządzania i Dowodzenia w Akademii Obrony Narodowej. W 2012 pełnił funkcję szefa Sekretariatu Dowódcy Sił Powietrznych. Od stycznia 2014 był na stanowisku szefa Sekretariatu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych.

W 2015 został wyznaczony na stanowisko szefa Zarządu Działań Niekinetycznych – J9 Dowództwa Generalnego RSZ, gdzie był odpowiedzialny za realizację przedsięwzięć z zakresu współpracy cywilno-wojskowej (CIMIC), operacji informacyjnych (INFOOPS) oraz działań psychologicznych (PSYOPS). W marcu 2016 został wyznaczony przez ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza na stanowisko zastępcy dyrektora, a następnie w grudniu 2016 objął funkcję dyrektora Departamentu Polityki Zbrojeniowej Ministerstwa Obrony Narodowej, jednocześnie pełniąc funkcję Krajowego Dyrektora do spraw Uzbrojenia (National Armaments Director). Będąc dyrektorem Departamentu Polityki Zbrojeniowej MON w imieniu szefa MON wykonywał nadzór właścicielski nad państwowymi spółkami zbrojeniowymi oraz pięcioma instytutami badawczymi.

15 sierpnia 2018 otrzymał nominację na stopień generała brygady. 25 czerwca 2021 w Warszawie będąc na stanowisku dyrektora Departamentu Polityki Zbrojeniowej MON, prezydent RP Andrzej Duda wręczył mu nominację na stopień generała dywizji. Z dniem 16 lipca 2021 generał objął stanowisko zastępcy szefa sztabu do spraw strategicznego rozwoju i przygotowań w Naczelnym Dowództwie Sojuszniczych Sił w Europie (Supreme Headquarters Allied Powers Europe – SHAPE). 24 października 2022 został wyznaczony przez ministra obrony narodowej Mariusza Błaszczaka na stanowisko I zastępcy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Awanse

(...)

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia

i inne

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Zastępca Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego [online], Sztab Generalny Wojska Polskiego [dostęp 2024-03-26].
  2. 1 2 Awanse generalskie na Święto Wojska Polskiego [online], Polska Zbrojna [dostęp 2024-03-26].
  3. ↑ Awans generała Karola Dymanowskiego [online], Defence24.pl [dostęp 2024-03-26].
  4. ↑ Jasiński 2013 ↓, s. 206.
  5. ↑ Jasiński 2014 ↓, s. 101.
  6. ↑ Jasiński 2017 ↓, s. 126.
  7. ↑ Zaskakujące nominacje generalskie [online], portal-mundurowy.pl [dostęp 2024-03-26].
  8. 1 2 M.P. z 2018 r. poz. 986 (ISAP).
  9. 1 2 M.P. z 2021 r. poz. 676 (ISAP).
  10. ↑ Dąb-Kostrzewska 2022 ↓, s. 92.
  11. ↑ Dąb-Kostrzewska 2023 ↓, s. 188.
  12. ↑ M.P. z 2025 r. poz. 669 (ISAP).
  13. ↑ M.P. z 2026 r. poz. 39 (ISAP).
  14. ↑ M.P. z 2024 r. poz. 917 (ISAP).
  15. ↑ M.P. z 2018 r. poz. 66 (ISAP) – pkt 6.
  16. ↑ Gałecki 2018 ↓, s. 275.
  17. ↑ Karol Dymanowski, cybersecforum.pl [zarchiwizowane 2024-03-26].
  18. ↑ Krzysztof Stępkowski, Warszawa: Msza św. w rocznicę przywrócenia Ordynariatu Polowego [online], Ordynariat Polowy, 21 stycznia 2025 [dostęp 2025-02-11].

Bibliografia