Keila, kościół (2012) | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Prowincja | |||||
| Burmistrz |
Tanel Mõistus | ||||
| Powierzchnia |
11,25 km² | ||||
| Populacja (1 I 2025) |
| ||||
| • liczba ludności |
11 024 | ||||
| • gęstość |
979,9 os./km² | ||||
| Nr kierunkowy |
67 | ||||
| Kod pocztowy |
76606 | ||||
Położenie na mapie prowincji Harjumaa | |||||
Położenie na mapie Estonii | |||||
| Strona internetowa | |||||
Keila (niem. Kegel) – miasto w Estonii położone 25 km na zachód od Tallinna. Powierzchnia miasta wynosi 11,25 km². W 2014 roku zamieszkane było przez 9751 osób. Jedenaście lat później (2025) liczba mieszkańców wzrosła do 11 024 osób.
Najstarsze ślady osadnictwa w miejscu dzisiejszego miasta pochodzą z przełomu trzeciego i drugiego tysiąclecia p.n.e. Około roku 1000 n.e. powstała wieś Keila. W 1219 roku Estonia została podbita przez Duńczyków, którzy wybrali wzgórze Keila na budowę kościoła parafialnego p.w. św. Michała Archanioła. Pierwotna drewniana konstrukcja została zastąpiona kamienną na przełomie XIII i XIV wieku. Z 1241 roku pochodzi pierwsza pisemna wzmianka o Keili w duńskich księgach spisowych. Na przełomie XV i XVI wieku zakon inflancki wybudował niewielki fort na obszarze dzisiejszego Jõepark. Wieś została zniszczona podczas wojen inflanckich (1558–83), a następnie wyludniona podczas zarazy w latach 1601–02.
W 1870 roku otwarto linię kolejową Tallinn – Paldiski ze stacją kolejową w Keili. Otworzyło to możliwości szybkiego rozwoju miejscowości. W 1905 roku otwarto linię kolejową Keila – Turba. Keila zyskała status alevu w 1925 roku, mając wówczas 950 mieszkańców. 1 maja 1938 roku uzyskała status miasta. W latach 1950–62 Keila stała się centrum administracyjnym dystryktu o tej samej nazwie. W 1958 roku zelektryfikowano linię kolejową do Tallinna.
W mieście rozwinął się przemysł spożywczy, włókienniczy oraz mineralny.
Na podstawie: