Dworzec kolejowy | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Rejon | |||||
| Powierzchnia |
12,5 km² | ||||
| Populacja (2024) |
| ||||
| • liczba ludności |
22 206 | ||||
| Nr kierunkowy |
+380 4342 | ||||
| Kod pocztowy |
22100 | ||||
Położenie na mapie obwodu winnickiego | |||||
Położenie na mapie Ukrainy | |||||
| Strona internetowa | |||||
Koziatyn (ukr. Козятин) – miasto na Ukrainie, w obwodzie winnickim, w rejonie chmielnickim, nad rzeką Hujwą. Historycznie leży na Podolu.
Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1734 roku. Do 1793 leżała w granicach Korony Królestwa Polskiego, po czym na skutek II rozbioru Polski została włączona do Imperium Rosyjskiego.
W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni kijowskiej, w powiecie berdyczowskim, w gminie Koziatyn. Impulsem do rozwoju Koziatyna była budowa kolei kijowsko-bałtyckiej w drugiej połowie XIX wieku.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej w kwietniu 1920 Koziatyn został zdobyty przez Polaków pod dowództwem gen. Jana Romera. Po wojnie znalazł się w granicach Związku Sowieckiego.
Podczas okupacji hitlerowskiej, w drugiej połowie lipca 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 1800 osób. W grudniu 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali. Sprawcami zbrodni była niemiecka żandarmeria oraz ukraińska policja.
Od 1991 na niepodległej Ukrainie. W 2006 w mieście powstała Polska Szkoła Sobotnio-Niedzielna, w 2007 Centrum Kultury Polskiej im. T. Padury, a w 2010 został zarejestrowany Rodzinny Dom Polski im. Rafała Górskiego.
Do 2020 siedziba rejonu koziatyńskiego.