Kryterium Kummera (albo kryterium Diniego-Kummera) – kryterium zbieżności szeregów liczbowych o wyrazach dodatnich opublikowane w 1835 przez Ernsta Kummera. W 1867 Ulisse Dini opuścił założenie (zob. wypowiedź kryterium niżej), którego używał Kummer w swojej pracy. Inny dowód kryterium Kummera podał w 1994 Jingcheng Tong.
Niech dany będzie szereg
(A) |
o wyrazach dodatnich oraz niech będzie takim ciągiem o wyrazach dodatnich, że
(C) |
Niech ponadto
Kryterium Kummera można spotkać również w nieco słabszej, następującej wersji. Jeżeli ciąg jest zbieżny do pewnego to
W przypadku, gdy kryterium nie rozstrzyga.
Niech dla wszelkich Wówczas
Jeżeli ciąg
jest zbieżny do pewnego to również ciąg jest zbieżny oraz Jeżeli to a więc szereg (A) jest zbieżny. Jeżeli to a wówczas szereg (A) jest rozbieżny. Wynika stąd zatem kryterium d’Alemberta.
Z rozbieżności szeregu harmonicznego
wynika, że ciąg spełnia założenia kryterium Kummera. Wówczas
gdzie jest takie jak w wypowiedzi kryterium Raabego. Wynika stąd zatem kryterium Raabego.
W przypadku, gdy dla prawie wszystkich spełniona jest nierówność dla tych samych zachodzi także
Stąd
a zatem
Ciąg maleje monotonicznie, a więc (będąc ograniczonym z dołu) jest zbieżny do pewnej liczby. Oznacza to, że szereg
jest zbieżny, bo jego -ta suma częściowa wynosi a ciąg ten ma skończoną granicę. Z kryterium porównawczego wynika zbieżność szeregu
a więc i także samego szeregu (A).
W przypadku, gdy dla prawie wszystkich dla tych zachodzi nierówność
Z rozbieżności szeregu (C) wynika wówczas rozbieżność szeregu (A).