Kuba Sienkiewicz

Kuba Sienkiewicz
Jakub Sienkiewicz
Ilustracja
Jakub Sienkiewicz (2015)
Imię i nazwisko

Jakub Sienkiewicz

Data i miejsce urodzenia

24 listopada 1961
Warszawa

Instrumenty

gitara

Gatunki

rock, pop-rock, piosenka autorska

Zawód

muzyk, lekarz

Wydawnictwo

Zic Zac, PolyGram Polska, Universal Music Polska, Warner Music Poland

Powiązania

Jacek Sienkiewicz, Katarzyna Sienkiewicz

Zespoły
Elektryczne Gitary
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Kuba Sienkiewicz, właśc. Jakub Wojciech Sienkiewicz (ur. 24 listopada 1961 w Warszawie) – polski muzyk rockowy, wokalista, gitarzysta i autor tekstów, z wykształcenia lekarz neurolog, posiadający stopień doktora nauk medycznych.

Przewodniczący Rady Polskiej Fundacji Muzycznej. Lider zespołu Elektryczne Gitary, z którym wylansował wiele przebojów oraz sprzedał ponad 1 mln płyt.

Kariera muzyczna

Sienkiewicz na koncercie zespołu Zuch Kozioł (2009)
Sienkiewicz podczas Wieczoru Wyborców w Warszawie (2019)

Dzięki ojcu zainteresował się muzyką artystów, takich jak Dave Brubeck, Oscar Peterson, John Coltrane i The Kinks. Za sprawą matki słuchał dużo muzyki poważnej, a także twórczości Béli Bartóka. W okresie studiów słuchał The Clash, Joego Strummera i The Beatles. W okresie licealnym samodzielnie nauczył się gry na gitarze i napisał swoje pierwsze piosenki. Z czasem nagrał domową kasetę demo, którą rozpowszechniał wśród znajomych.

W 1977 wraz z Piotrem Łojkiem założył akustyczny zespół Młode Matki, który błędnie nazwany został przez dziennikarzy SPIARDL (Stowarzyszenie Piosenkarzy i Artystów Robotniczych Działaczy Ludowych). W duecie dokonał swoich pierwszych nagrań i zarejestrował piosenki: „Dziki” (1978), „Tatusia” (1979), „Piosenka polityczna”, „Trzecia Macocha” i „Głowy Lenina” (1982). Po dołączeniu do zespołu Mirosława Jędrasa i zmianie nazwy na Zuch Kozioł w latach 80. wzięli udział w przeglądzie piosenek w domu kultury na Okęciu, na którym za utwór „Wyszków tonie” otrzymali wyróżnienie. Po roku współpracy zakończyli działalność zespołu. W tym okresie występował także jako gitarzysta solowy w zespole Niepodległość Trójkątów Andrzeja Zeńczewskiego i w Orkiestrze Na Zdrowie Jacka Kleyffa. Od 1983 grał także samodzielne koncerty, m.in. w na strajkach studenckich, a także w klubach i mieszkaniach parafialnych; prezentował na nich własne piosenki i utwory z repertuaru Jana Kelusa, Jacka Kleyffa i Stanisława Staszewskiego. W 1987 został współzałożycielem zespołu Miasto, który łączył stylistyki rockową i ska. Z grupą wykonywał m.in. utwory „Widmo” i „Człowiek z liściem”. Po zagraniu dwóch koncertów formacja rozpadła się w 1989.

Zachęcony przez Rafała Kwaśniewskiego, ówczesnego muzyka Kultu, w 1990 założył zespół Elektryczny Wikary, po czym – zainspirowany przejęzyczeniem się jednego z konferansjerów – zmienił jego nazwę na Elektryczne Gitary. Do uformowania nowej grupy muzycznej skłoniły go problemy finansowe. Z zespołem zadebiutował występem na Festiwalu Róbrege i od tamtej pory wydał kilkanaście albumów.

Poza działalnością w Elektrycznych Gitarach nagrywa i występuje solowo, m.in. współpracuje ze sceną kabaretowo-muzyczną – Śmietanką Łowicką i Sceną Kabaretową Marka Majewskiego. Wielokrotnie występował na festiwalu OPPA. W 1994 wydał debiutancki album pt. Od morza do morza, na którym umieścił swoje interpretacje piosenek Jacka Kleyffa i Jana Kelusa oraz autorskie kompozycje do tekstów Sotera Rozbickiego. Płytę promował singlem „Piosenka polityczna” i teledyskiem do utworu „Nie męcz mnie”, i sprzedał ją w 50 tys. egzemplarzy. W 1998 tytułowy utwór z płyty znalazł się na składance pt. Jedna rasa – ludzka rasa: Muzyka przeciwko rasizmowi II wydanej przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej”. W 1998 wydał drugi solowy album pt. Źródło, na który nagrał covery wybranych utworów Jacka Kleyffa. W tym samym roku wystąpił w benefisie kabaretu Salon Niezależnych. W 2000 wydał album pt. Studio szum, na którym umieścił swoje utwory napisane na zamówienie, m.in. do filmów i seriali. Płytę promował singlami „Dojrzały człowiek” i „Szpieguję wszystkich”. W kolejnych latach wydał jeszcze pięć solowych albumów: Kup pan cegłę (dla Amnesty) (2001), Powrót brata (2003), Fikcja solo (2004) i Plaga (2005) i Czarny walc (2010).

W 1994 nakładem wydawnictwa PLJ ukazała się krótka książka pt. Jestem z drowy, zawierająca teksty piosenek, które były opatrzone komentarzami Sienkiewicza, a także wywiady z nim o muzyce, medycynie i życiu prywatnym. W 2015 premierę miała książka autobiograficzna Sienkiewicza pt. „Kubatura, czyli elektryczne wagary”.

We współpracy z reżyserem Mirosławem Dembińskim stworzył, uhonorowany nagrodą specjalną Festiwalu Mediów w Łodzi, film A ty co? (1998), w którym piosenki Elektrycznych Gitar zostały zilustrowane dokumentalnymi obrazami współczesnej Polski, a Sienkiewicz wystąpił w kilku scenach. Sporadycznie pisze piosenki do polskich filmów i produkcji telewizyjnych – napisał muzykę m.in. do seriali Pokój 107 (1997), Ja, Malinowski (1999) i Taksówka Jedynki (2000) oraz filmów: Spona (1998) Waldemara Szarka, Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1999) oraz Kariera Nikosia Dyzmy (2002) Jacka Bromskiego Juliusza Machulskiego. Odrzucił propozycję zagrania głównej roli w filmie Juliusza Machulskiego Girl Guide (1995), wystąpił w epizodycznych rolach w komediach Olafa Lubaszenki: Chłopaki nie płaczą (2000) i Poranek kojota (2001).

Jako felietonista publikował m.in. w miesięcznikach: „Charaktery”, „Sukces” i „Muza”, a także w kwartalniku „Primum homo”.

W latach 2002–2006 był wiceprezesem Rady Programowej rozgłośni Radio dla Ciebie.

W 2013 został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, w 2020 otrzymał Nagrodę Specjalną Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W maju 2026 roku został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Kariera medyczna

W 1986 ukończył Akademię Medyczną w Warszawie. W 1995 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Zaburzenia gałkoruchowe w chorobie Parkinsona, jego promotorem był Hubert Kwieciński. W 1997 uzyskał specjalizację drugiego stopnia z neurologii.

Pracował jako adiunkt w Klinice Neurologii WUM. W 1987 i 1988 pracował w pogotowiu alkoholowym. W 1988 został zatrudniony w Poradni Parkinsonizmu i Chorób Układu Pozapiramidowego Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego w Warszawie, w którym pracował do 2012.

Jest autorem Poradnika dla osób z chorobą Parkinsona.

Jest członkiem Movement Disorder Society.

Życie prywatne

Urodził się w Warszawie, dorastał na Saskiej Kępie. Kiedy miał niespełna trzy lata, jego rodzice – Ryszard Sienkiewicz (ur. 1933) i Maria z domu Czerwińska (ur. 1939) – się rozstali, po czym ojciec wyjechał do Anglii, gdzie pracował jako informatyk, a matka została ordynatorem jednego z oddziałów szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Po rozstaniu rodziców trafił pod opiekę babki mieszkającej w Gdańsku Oliwie, która wychowywała go surowo i, jak sam twierdzi, „ukształtowała jego kręgosłup”. Kilka lat później zamieszkał z babką i matką oraz ojczymem, Sławomirem, na warszawskim Słodowcu. Odnowił także kontakty z ojcem, który wrócił do Polski. Ukończył naukę w XLI Liceum Ogólnokształcącym im. Joachima Lelewela w Warszawie. W latach 80. był działaczem Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Przed wyborami parlamentarnymi w 2001 był członkiem wyborczego komitetu honorowego Unii Wolności.

Jest żonaty i ma sześcioro dzieci. Jego syn Jacek i córka Katarzyna współtworzą zespół folk-popowy Kwiat Jabłoni. Jest bratankiem aktorki Krystyny Sienkiewicz.

W 2013 zakończył trzyletnią terapię w związku z uzależnieniem od alkoholu. W wywiadzie dla „Polityki” w 2023 potwierdził, że jest ateistą.

Dyskografia

 Zobacz więcej w artykule Elektryczne Gitary, w sekcji Dyskografia.

Albumy solowe

Wraz z grupą Trawnik

Filmografia

Kompozytor

Aktor (gościnnie)