Początki i rozwój miasta
Kutná Hora swoje początki zawdzięcza odkryciu złóż srebra w XIII wieku, choć pierwsze ślady wydobycia srebra na tym terenie sięgają już X wieku. W osadzie Malín, dzisiaj części Kutnej Hory, wybijano małe srebrne monety zwane denarami, o czym świadczy napis MALIN CIVITAS na monetach z lat 985–995.
W 1142 w okolicy Sedlca założono opactwo Sedlec — pierwszy cysterski klasztor w Czechach — przez mnichów z opactwa Waldsassen w Bawarii. Problemy ekonomiczne opactwa rozwiązało odkrycie złóż srebra w pobliżu, co przyciągnęło nowych osadników, zwłaszcza z pobliskich niemieckojęzycznych regionów. Wydobycie srebra rozpoczęto w 1260. W początkowym okresie górnictwa powstało kilka bezimiennych osad. Pierwsza wzmianka o Kutnej Horze (pod łacińską nazwą Mons Cuthna) pochodzi z 1289.
W 1300 król Wacław II wydał nowy królewski kodeks górniczy Ius Regale Montanorum, który regulował wszystkie aspekty administracyjne i techniczne związane z kopalniami. Kutná Hora stała się centralnym miejscem mennictwa Królestwa Czeskiego, a mennica została przeniesiona z Igławy do Włoskiego Dworu (Vlašský dvůr), gdzie wprowadzono reformę monetarną przy udziale włoskich ekspertów. W tym okresie miasto stało się drugim co do ważności miastem Królestwa Czeskiego po Pradze.
W XIV wieku Kutná Hora stała się jednym z najważniejszych miast Królestwa Czeskiego, a jej bogactwo opierało się na wydobyciu srebra. W 1300 król Wacław II przeniósł królewską mennicę z Igławy do Kutnej Hory, gdzie wprowadzono reformę monetarną i rozpoczęto bicie groszy praskich. Miasto stało się centrum finansowym kraju, a jego znaczenie podkreślały liczne przywileje nadane przez królów z dynastii Luksemburgów. W tym okresie powstały najważniejsze zabytki, takie jak Kościół św. Barbary, Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sedlcu oraz Włoski Dwór, który służył jako rezydencja królewska i mennica. W 1485 w Kutnej Horze przyjęto tzw. Pokój Religijny, który potwierdzał długotrwałą tolerancję religijną w Królestwie Czeskim.
W XV wieku, podczas wojen husyckich, Kutná Hora stanęła początkowo po stronie Zygmunta Luksemburskiego, jednak po serii zwycięstw husytów miasto zostało zdobyte, a klasztor w Sedlcu spalony. W 1422 doszło do wygnania części niemieckich górników oraz dwóch wielkich pożarów, które zniszczyły miasto. Wydobycie srebra zostało wstrzymane, a produkcja monet znacznie spadła. W 1469 wznowiono wydobycie srebra, a w 1471 we Włoskim Dworze odbył się zjazd, na którym wybrany został król Czech Władysław II Jagiellończyk. Natomiast w 1485 w Kutnej Horze przyjęto tzw. Kutnohorský náboženský mír, który potwierdzał długotrwałą tolerancję religijną.
Kryzys i upadek
W XVI wieku Kutná Hora zaczęła tracić na znaczeniu z powodu wyczerpywania się złóż srebra. W 1543 zamknięto najsłynniejszą kopalnię Osel, a w 1547 zakończono produkcję groszy praskich. W 1625, po bitwie na Białej Górze, miasto zostało zmuszone do rekatolicyzacji, co doprowadziło do emigracji wielu mieszkańców i upadku gospodarki. Podczas wojny trzydziestoletniej miasto zostało dwukrotnie splądrowane przez wojska szwedzkie, co pogłębiło jego kryzys. W 1625 zamknięto kopalnie w strefie Kaňk, a mennica produkowała monety z obcego srebra. W 1628 miasto odzyskało swoje przywileje, ale dotyczyły one tylko katolickich mieszkańców.
W XVII i XVIII wieku Kutná Hora starała się odbudować swoją pozycję, jednak próby przywrócenia wydobycia srebra okazały się nierentowne. W 1727 zamknięto mennicę, a w 1812 w dawnym klasztorze cystersów w Sedlcu otwarto fabrykę tytoniu. W XIX wieku miasto stało się ośrodkiem rzemiosła i handlu, a w 1823 pożar zniszczył większość domów we wschodniej części miasta.
49°57′N 15°16′E/49,950000 15,266667
.jpg)
