| Imię i nazwisko |
Laurence Edmund Allen |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
19 października 1908 |
| Data śmierci |
12 maja 1975 |
| Narodowość | |
| Język |
angielski |
| Dziedzina sztuki |
Larry Allen, właściwie Laurence Edmund Allen (ur. 19 października 1908 w Mount Savage, Maryland, zm. 12 maja 1975) – amerykański dziennikarz, wieloletni korespondent Associated Press (1933–1961). Specjalizował się w reportażu wojennym i zagranicznym. Laureat Nagrody Pulitzera (1942) za reportaż dotyczący działań brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej. Relacjonował m.in. II wojnę światową, powojenną sytuację polityczną w Polsce oraz wydarzenia na Kubie w okresie rewolucji Fidela Castro.
Larry Allen urodził się 19 października 1908 roku w Mount Savage w stanie Maryland. Karierę dziennikarską rozpoczął w 1926 roku w lokalnym oddziale Baltimore News. Następnie pracował w Wirginii Zachodniej w dzienniku Daily Mail w Charleston, gdzie przez sześć lat był reporterem oraz redaktorem depesz telegraficznych.
W 1933 roku został zatrudniony przez Associated Press jako reporter lokalny. Po dwóch latach przeniesiono go do Waszyngtonu, a w 1937 roku do Nowego Jorku, gdzie pracował jako redaktor depesz zagranicznych.
W lipcu 1938 roku Allen został wysłany do Europy jako korespondent wojenny AP. Relacjonował hiszpańską wojnę domową oraz wydarzenia związane z kryzysem monachijskim i rozpadem Czechosłowacji. Po wybuchu II wojny światowej został przydzielony do relacjonowania działań brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej, stając się pierwszym korespondentem wojennym towarzyszącym tej flocie podczas działań bojowych. Uczestniczył jako dziennikarz m.in. w bitwie o Kretę oraz walkach pod Tobrukiem. Po nieudanej operacji został pojmany przez siły Osi i przetrzymywany we Włoszech przez 11 miesięcy, a następnie przez osiem miesięcy w niemieckim obozie jenieckim.
Podczas wojny przeżył osiem ataków torpedowych. W 1942 roku otrzymał Nagrodę Pulitzera za reportaż telegraficzny oraz National Headliner Club Award za korespondencję wojenną. W 1945 roku został odznaczony Brązową Gwiazdą za działalność na rzecz wolności prasy jako jeniec wojenny, a w 1947 roku uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego przez króla Jerzego VI.
We wrześniu 1945 roku przybył do Polski jako korespondent Associated Press podczas wizyty generała Dwighta D. Eisenhowera. Pozostał w kraju jako członek stałego zespołu reporterskiego AP i ponownie otworzył przedwojenne biuro agencji w Warszawie. Relacjonował proces przejmowania władzy przez komunistów w Polsce oraz wydarzenia polityczne związane z działalnością Polskiego Stronnictwa Ludowego, w tym aktywność Stanisława Mikołajczyka. Jego depesze były cenzurowane przez władze komunistyczne i Urząd Bezpieczeństwa. Uczestniczył w konferencjach prasowych z udziałem Mikołajczyka i Bolesława Bieruta dotyczących reakcji rządu polskiego na brytyjskie i amerykańskie noty dyplomatyczne z 5 stycznia 1947 roku. Współpracował również z ambasadorem USA w Polsce, Blissem Lane’em. Opisał m.in. incydenty towarzyszące wyborom parlamentarnym w Polsce w 1947 roku.
W 1949 roku Allen objął stanowisko szefa biura Associated Press w Moskwie, a rok później w Tel Awiwie. Następnie został skierowany do Singapuru, gdzie w czasie zamieszek został ciężko pobity i hospitalizowany. W 1951 roku wysłano go do Indochin, gdzie relacjonował działania wojenne podczas I wojny indochińskiej, w tym bitwę pod Điện Biên Phủ. W 1955 roku został odznaczony przez dowództwo francuskie Krzyżem Wojennym za działalność reporterską na linii frontu.
W latach 1957–1959 podróżował po Ameryce Południowej i regionie Karaibów, relacjonując niestabilność polityczną i rewolucje, m.in. w Wenezueli, Kolumbii, na Brytyjskich Wyspach Zachodnich, Dominikanie i Haiti. W tym okresie zajmował się również wydarzeniami na Kubie, publikując depesze dotyczące przejęcia władzy przez Fidela Castro. W 1959 roku założył prywatną agencję informacyjną American Press Service. Dwa lata później przeszedł na emeryturę.