Liezi, czyli Mistrz Lie (typowa starochińska maniera nazywania dzieła nazwiskiem autora) – taoistyczny traktat filozoficzny, spisany na przełomie III i IV wieku.
| Nazwa chińska | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
Jako datę spisania tekstu przyjmuje się przełom III i IV wieku. Większość zawartych przypowieści pochodzi z Okresu Walczących Królestw oraz Okresu Wiosen i Jesieni.
Księga jest zbiorem 143 przypowieści, pogrupowanych w osiem rozdziałów:
W VIII wieku, za panowania cesarza Xuanzonga, Liezi została uznana, obok Daodejing i Zhuangzi, za jeden z trzech taoistycznych tekstów kanonicznych. Nadano jej wówczas honorowy tytuł Prawdziwa Księga Pustki (Chongxu zhenjing, 沖虛真經).
Jako bodajże jedyny z klasycznych tekstów filozoficznych nie doczekała się przypisów i komentarzy późniejszych filozofów.
Domniemany autor, Liezi (czyli Mistrz Lie), miał nazywać się Lie Yukou i żyć w VI wieku p.n.e. w księstwie Zheng. Historyczność tej postaci jest jednak wątpliwa, na co wskazuje układ tekstu - treść wielu przypowieści nie odpowiada rozdziałom w których zostały umieszczone, zaś ostatni rozdział różni się stylem od pozostałych i nie zawiera treści taoistycznych, co wskazuje na jego późniejsze dodanie do pierwotnego tekstu.
Liezi na język polski przełożył częściowo (76 ze 143 przypowieści) w 2006 roku Marcin Jacoby.