M-13 (1972)

M-13
Klasa

Motorówka robocza

Projekt

Delfin

Historia
Stocznia

Stocznia „Ustka” w Ustce

 Marynarka Wojenna
Nazwa

M-13

Wejście do służby

1 lutego 1972

Wycofanie ze służby

30 czerwca 1989

Dane taktyczno-techniczne
Długość

8,52 m

Szerokość

3,2 m

Zanurzenie

0,6 m

Materiał kadłuba

laminaty poliestrowo-szklane

Napęd
1 silnik wysokoprężny, 1 śruba, 1 ster
Załoga

2 osoby

M-13 – motorówka robocza projektu Delfin, w służbie w Marynarce Wojennej. Została wcielona w 1971 roku, jako ostatnia, trzecia jednostka serii. Jej bliźniacze jednostki to M-25 i M-26. Została wycofana w 1989 roku.

Dane taktyczno-techniczne

Kadłub M-13 miał lekki wznios na dziób, a mała nadbudówka była ulokowana na rufie. Cała jednostka była wykonana z laminatów poliestrowo-szklanych. Na dziobie jednostki znajdowały się ponadto specjalne odbojnice koloru czerwonego lub pomarańczowego.

Długość całkowita M-13 wynosiła 8,52 m, natomiast szerokość 3,2 m. Wysokość boczna jednostki wynosiła 1,3 m, a zanurzenie 0,6 m. Motorówka była napędzana przez 1 silnik wysokoprężny napędzający jedną śrubę. Manewrowość jednostki zapewniał jeden ster. Załogę etatową stanowiły 2 osoby. Motorówka M-13 nie posiadała własnego uzbrojona.

Głównym zadaniem stawianym przed M-13 było wykonywanie prac transportowych w obrębie Portu Wojennego Świnoujście.

Historia

Na przełomie lat 60 i 70 XX wieku w usteckiej Stoczni „Ustka” zbudowano trzyokrętową serię motorówek roboczych na potrzeby Marynarki Wojennej. Nazwano je: M-25, M-26 i M-13. 1 lutego 1972 roku weszła do służby motorówka M-13. Jednostka trafiła do 42 Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających w Świnoujściu. Jednostkę wycofano ze służby 30 czerwca 1989 roku, po ponad 19 latach eksploatacji.

Przypisy

  1. ↑ Zdjęcia okrętów proj. Delfin w książce Witolda Koszeli pt. „Biało-Czerwona Flota” tom 2 na stronach 207-209, 2019 [dostęp 2026-10-09] (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Ciślak 1995 ↓, s. 177.
  3. 1 2 3 4 Koszela 2019 ↓, s. 207.

Bibliografia