Marchese
Historia
W latach 20. bracia Marchese byli właścicielami warsztatu samochodowego w Milwaukee. Dzięki dobremu wyposażeniu warsztatu tworzyli oni wyścigowe wersje Fordów T, w tym wersje Speedster oraz Rajo. W 1929 wystawili Millera 91 dla Carla w Indianapolis 500; był to jego jedyny start w Indianapolis. Bracia Marchese wprowadzili w swoim warsztacie szereg innowacji dotyczących między innymi wałów korbowych czy konstrukcji nadwozia. W 1938 roku zbudowali pierwszy własny samochód na Indianapolis 500. Napędzany silnikiem Miller R8 samochód miał dwie chłodnice rozmieszczone w sekcjach bocznych. W ten sposób bracia Marchese chcieli uzyskać opływowy nos i przewagę aerodynamiczną. Kierowca Harry McQuinn zajął siódme miejsce. W 1940 roku sponsorem zespołu została firma Leader Card. Silnik był wówczas doładowany. Tony Willman i Harry McQuinn nie zdołali jednak się zakwalifikować. Rok później kierowcą zespołu, nadal sponsorowanego przez Leader Card, był Paul Russo. Zajął on dziewiąte miejsce. W pierwszym wyścigu po II wojnie światowej – w 1946 roku – samochód Marchese nadal stosował ośmiocylindrowe jednostki Miller, ale miał lekko zmodyfikowane nadwozie. Tony Bettenhausen, mimo że zakwalifikował się do wyścigu, to nie wystartował w nim.
W 1947 roku bracia Marchese zamówili silnik Offenhauser, zastępując przestarzałą jednostkę Miller. Z sekcji bocznych usunięto chłodnice i model zyskał bardziej tradycyjny wygląd. Mimo tych ulepszeń Myron Fohr nie zdołał się w 1948 roku zakwalifikować. Jednakże w mistrzostwach AAA bracia Marchese z dwoma zwycięstwami wygrali klasyfikację właścicieli, podczas gdy Fohr został wicemistrzem. W Indianapolis 500 1949 Fohr zajął w wyścigu czwarte miejsce. W mistrzostwach AAA Fohr ponownie był drugi. W Indianapolis 500 w 1950 roku zespół braci Marchese był sponsorowany przez Bardahl. Nadal startujący w zespole Fohr zakwalifikował się na szesnastym miejscu, a finiszował jako jedenasty. W roku 1951 sponsorem nadal był Bardahl, ale nowym kierowcą był Chuck Stevenson z Fresno. Stevenson nie ukończył wyścigu, kiedy jego samochód zapalił się na 93 okrążeniu. W następnym wyścigu – 100 mil Syrakuz – samochód brał udział w poważnej kolizji. Stevenson wyszedł bez szwanku, ale samochód nie został odbudowany.
Wyniki
Legenda oznaczeń w tabelach wyników
Wyświetl szablon na nowej stronie |
|---|
| Oznaczenie |
Wyjaśnienie |
| Złoty |
Zwycięzca lub mistrzostwo |
| Srebrny |
2. miejsce lub wicemistrzostwo |
| Brązowy |
3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
| Zielony |
Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
| Niebieski |
Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
| Czerwony |
Nie zakwalifikował się (NZ) |
| Nie prekwalifikował się (NPK) |
| Różowy |
Nie ukończył (NU) |
| Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) |
| Czarny |
Zdyskwalifikowany (DK) |
| Wykluczony (WYK/EX) |
| Biały |
Nie wystartował (NW) |
| Kontuzjowany (K/INJ) |
| Wyścig odwołany (OD/C) |
| Bez koloru |
Został wycofany (WYC/WD) |
| Nie przybył (NP/DNA) |
| Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) |
| Nie został zgłoszony (–) |
| Pogrubienie |
Start z pole position |
| Kursywa |
Najszybsze okrążenie wyścigu |
| † |
Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
| * |
Sezon w trakcie |
| 1/2/3 |
Punktowana pozycja w sprincie |
| Lista systemów punktacji Formuły 1 |
