Mariusz Bonaszewski

Mariusz Bonaszewski
Ilustracja
Mariusz Bonaszewski (2015)
Data i miejsce urodzenia

26 sierpnia 1964
Koszalin

Zawód

aktor

Współmałżonek

Dorota Landowska

Lata aktywności

od 1984

Zespół artystyczny
Teatr Narodowy
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Mariusz Bonaszewski (ur. 26 sierpnia 1964 w Koszalinie) – polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny, dubbingowy i radiowy.

Wykształcenie

Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego w Słupsku i Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1988).

Filmy i seriale

Bonaszewski należy do aktorów, którzy skupiają się raczej na karierze teatralnej. W filmie zadebiutował w roku 1986 niewielką rolą w Maskaradzie Janusza Kijowskiego. Od czasu do czasu pojawia się jednak w filmach, serialach telewizyjnych oraz dubbingach. Współpracował m.in. z takimi reżyserami, jak Teresa Kotlarczyk, Władysław Pasikowski, Andrzej Trzos-Rastawiecki.

Do ważniejszych ról filmowych można zaliczyć Anda w Świetle odbitym, Świra w Zakładzie, Kostka w Gnojach i Jozuego w Metanoi. Popularność przyniosła mu rola profesora medycyny, nauczyciela akademickiego, Jana Sarapaty w serialu Na dobre i na złe. W Glinie Pasikowskiego również wcielił się w rolę lekarza Krzysztofa, tym razem jednak bohatera zdecydowanie negatywnego.

Filmy fabularne

Filmy dokumentalne

  • 1995: Roman Dmowski (reż. Marian Kubera)
  • 1997: Jest taka pieśń... (reż. Marian Kubera)
  • 1997: Nadwiślańskie Soplicowo (reż. L. Smolińska, M. Sroka) – lektor
  • 1999: Warszawska Niobe (reż. L. Smolińska) – recytacja wierszy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
  • 2005: Józef Mehoffer. Witraże życia (reż. Stanisław Kubiak) – lektor
  • 2006: Stanisława Brzozowskiego życie wśród skorpionów (reż. L. Smolińska, M. Sroka)
  • 2008: Po latach niewoli wstaje Polska... 1914–1918 jako Józef Piłsudski (reż. L. Smolińska, M. Sroka)
  • 2013: Klamra. W przedsionku śmierci jako Adam Lazarowicz (reż. J. Lipski, P. Mielech)
  • 2019: Łukasiewicz: nafciarz, romantyk jako Ignacy Łukasiewicz (reż. M. Wójcik)

Seriale

Teatr

Pierwsze kroki na scenie stawiał w Słupskim Teatrze Dramatycznym (1984), gdzie trafił zaraz po ukończeniu liceum. W latach 1988–1997 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, gdzie współpracował m.in. z reżyserem Maciejem Prusem. Jedną z najważniejszych ról zagranych w tym teatrze był Konstanty Trieplew w Mewie Czechowa. Bardzo dobrze ocenili ją krytycy. Rok później otrzymał możliwość zagrania Hamleta w dość kontrowersyjnej i prowokacyjnej inscenizacji Andrzeja Domalika. Rolę tę szczególnie ciepło przyjęła publiczność, zwłaszcza nastoletnia.

Przez pewien czas Bonaszewski współpracował z wrocławskim Teatrem Polskim, gdzie miał możliwość grać w spektaklach reżyserowanych przez Jerzego Jarockiego. Współpraca ta okazała się dla aktora znacząca. Zagrał m.in. Fryderyka Wettera w Kasi z Heilbronnu w 1994 roku i tytułowego Płatonowa w r. 1996. Ta ostatnia rola jest określana przez krytyków jako karykatura Hamleta w rosyjskim wydaniu i została przez nich wysoko oceniona.

Od 1997 roku Mariusz Bonaszewski należy do zespołu Teatru Narodowego w Warszawie. Grywa tam w klasyce polskiej (m.in. Nos w Weselu i Piotr Wysocki w Nocy listopadowej w 2000, Leonard w Nie-Boskiej komedii w 2002) i obcej (Edgar w Królu Learze w 1998, Piotr Trofimow w Wiśniowym sadzie w 2000, Tomasz Mowbray w Ryszardzie II w 2004, Tezeusz w Fedrze i Mecenas Helmer w Norze w 2006).

W 2001 zagrał główną rolę, psychopatę Tinkera, w kontrowersyjnej sztuce Sarah Kane Oczyszczeni, zrealizowanej przez Wrocławski Teatr Współczesny, Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Rozmaitości w Warszawie, Hebbel-Theater w Berlinie i Theor-Europejski Komisji Kultury.

Współpracuje także z teatrem radiowym i z Teatrem Telewizji.

Spektakle teatralne

Słupski Teatr Dramatyczny

PWST, Warszawa

  • 1987: Czyste szaleństwo (program składany) jako Don Juan, Hamlet, Ludomir (reż. Jan Englert)
  • 1987: Bezimienne dzieło jako Cynga (reż. J. Englert)

Teatr Dramatyczny, Warszawa

Teatr Polski, Wrocław

  • 1994: Kasia z Heilbronnu jako Fryderyk Wetter (reż. Jerzy Jarocki) – gościnnie
  • 1996: Płatonow – Akt pominięty jako Michał Płatonow (reż. J. Jarocki)
  • 1997: Pieśń o blasku wody (reż. Andrzej Wajda)
  • 1998: Historia PRL według Mrożka jako Superiusz; Internowany I (reż. J. Jarocki)

Teatr „Scena Prezentacje”, Warszawa

  • 1995: Ninoczka (reż. Romuald Szejd)

Teatr Narodowy, Warszawa

  • 1997: Noc listopadowa. Sceny dramatyczne jako Piotr Wysocki (reż. Jerzy Grzegorzewski)
  • 1998: Król Lear jako Edgar (reż. M. Prus)
  • 1999: Wybrałem dziś zaduszne święto jako Samuel (reż. Janusz Wiśniewski)
  • 1999: Nowe Bloomusalem jako Stefan Dedalus (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2000: Wesele jako Nos (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2000: Jestem przychodzień
  • 2000: Wiśniowy sad jako Piotr Trofimow (reż. M. Prus)
  • 2000: Noc listopadowa (nowa wersja) jako Piotr Wysocki (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2001: Akropolis jako Konrad z Wyzwolenia; Hektor; Jakub; Harfiarz (reż. Ryszard Peryt)
  • 2002: Nie-Boska komedia jako Leonard (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2002: Kurka Wodna jako ON – Edgar Wałpor (reż. J. Englert)
  • 2003: Ostatni (reż. Tadeusz Bradecki)
  • 2004: Błądzenie jako Józio, Książę Filip, Szarm, Witold II (reż. J. Jarocki)
  • 2004: Ryszard II jako Tomasz Mowbray (reż. Andrzej Seweryn)
  • 2005: Kosmos jako Ludwik (reż. J. Jarocki)
  • 2006: Fedra jako Tezeusz (reż. M. Prus)
  • 2006: Nora jako mecenas Helmer (reż. A. Olsten)
  • 2007: Miłość na Krymie jako Rudolf Rudolfowicz Wolf (reż. J. Jarocki)
  • 2007: Stara kobieta wysiaduje jako kelner (reż. Stanisław Różewicz)
  • 2007: Terminal 7 jako syn I (reż. A. Domalik)
  • 2008: Otello jako Iago (reż. A. Olsten)

Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego

  • 2001: Oczyszczeni jako Tinker (reż. K. Warlikowski)
  • 2005: Nie do pary jako Leon (reż. Agnieszka Olsten) – gościnnie

Teatr Śląski im. S. Wyspiańskiego, Katowice

Teatr Wybrzeże

  • 2009: Zmierzch bogów jako Friederich Bruckmann (reż. Grzegorz Wiśniewski)

Spektakle Teatru Telewizji

  • 1988: Bezimienne dzieło jako Cynga (reż. J. Englert)
  • 1989: Przebudzenie wiosny jako Ernest (reż. P. Cieślak)
  • 1993: Książę Homburg jako Hr. Morner (reż. Krzysztof Lang)
  • 1994: Dzieci słońca jako Dymitr (reż. A. Domalik)
  • 1995: Mały Książę jako mężczyzna-Mały książę (reż. Natalia Koryncka-Gruz)
  • 1995: Aktor jako hrabia Jerzy (reż. M. Prus)
  • 1995: Kasia z Heilbronnu jako hrabia vom Strahl (reż. J. Jarocki)
  • 1996: Gra kłamstw jako Adrian (reż. N. Koryncka-Gruz)
  • 1996: Agata jako On (reż. A. Domalik)
  • 1996: Mąż, Żona, Dziewczyna i... jako mąż, Makbet, Otello (reż. Radosław Piwowarski)
  • 1996: Kość w gardle jako John (reż. Jerzy Zalewski)
  • 1997: Sonata petersburska jako Myszkin (reż. A. Domalik)
  • 1997: Śledztwo jako porucznik Gregory (reż. Waldemar Krzystek)
  • 1997: Katarzyna jako Koromysłow (reż. Barbara Sass)
  • 1997: Puszka Pandory jako Alwa (reż. S. Różewicz)
  • 1997: Matka Courage i jej dzieci jako Eilif (reż. Laco Adamík)
  • 1997: Śmierć w Tyflisie jako mężczyzna (reż. Maciej Dejczer)
  • 1998: Ksiądz Marek jako Starościc (reż. Krzysztof Nazar)
  • 1998: Płatonow. Akt pominięty jako Płatonow (reż. J. Jarocki)
  • 1998: Ściana Artura, czyli Co zrobimy z Henriettą jako Dino (reż. L. Adamik)
  • 1998: Cesarski szaleniec jako Tymoteusz von Bock (reż. W. Krzystek)
  • 1999: Don Kichot jako Samson (reż. A. Domalik)
  • 1999: Noce sióstr Bronte jako lord Byron (reż. M. Prus)
  • 1999: Bigda idzie! jako Tadeusz Mieniewski (reż. A. Wajda)
  • 1999: Historia PRL według Mrożka jako Superiusz, Internowany I, Anatol (reż. J. Jarocki)
  • 1999: Mania czy Ania jako Ludwik Palffy (reż. Jerzy Bielunas)
  • 2000: Miłość to takie proste jako Jonas (reż. Małgorzata Kopernik)
  • 2000: Dragon jako oficer (reż. S. Różewicz)
  • 2000: Grzechy starości jako Charles Baudelaire (reż. Maciej Wojtyszko)
  • 2001: Beatrix Cenci jako ksiądz Negri (reż. J. Englert)
  • 2001: Łzy jako On (reż. Filip Zylber)
  • 2003: Edward II jako Mortimer (reż. M. Prus)
  • 2003: Śmiech w ciemności jako Axel Rex (reż. F. Bajon)
  • 2003: Powtórka jako Stefan (reż. Feliks Falk)
  • 2004: Intryga i miłość jako Wurm (reż. M. Prus)
  • 2006: Tajny agent jako Michaelis (reż. Krzysztof Zaleski)
  • 2006: Juliusz Cezar jako Kasjusz (reż. J. Englert)
  • 2006: Techniki negocjacyjne jako Jacek Gott (reż. Magdalena Piekorz)
  • 2006: Dzikuska jako Bodzio (reż. Łukasz Wylężałek)
  • 2007: Pastorałka jako Archanioł Gabriel; Syn Gospodarza (reż. L. Adamik)
  • 2007: Chryje z Polską, czyli Rzecz o Stanisławie Wyspiańskim jako S. Wyspiański (reż. M. Wojtyszko)
  • 2007: Wyzwolenie jako Geniusz (reż. M. Prus)
  • 2008: Błądzenie jako Witold II, Józio, Szarm (reż. J. Jarocki)
  • 2008: Mord założycielski jako Bolesław Mołojec „Długi” (reż. Jacek Raginis, Maciej Pisuk)
  • 2017: Marszałek jako Piłsudski (reż. K. Lang)

Dubbing

Spektakle Teatru Polskiego Radia

Słuchowiska

Nagrody i odznaczenia

Audiobooki

Życie prywatne

Jest związany z aktorką, Dorotą Landowską. Para ma dwoje dzieci, Marię i Stanisława.

Przypisy

  1. ↑ Powidoki w bazie filmpolski.pl [dostęp 2016-10-10].
  2. Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998. ISBN 83-87571-54-7.
    1. ↑ S. 32.
    2. 1 2 S. 33.
  3. ↑ Mariusz Bonaszewski, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2009-02-27].
  4. ↑ „Oczyszczeni” w e-teatr-pl. [dostęp 2009-02-27].
  5. ↑ M.P. z 2005 r. Nr 74, poz. 1019 (ISAP) – pkt 9.
  6. ↑ Gloria Artis dla Piotra Fronczewskiego i Mariusza Bonaszewskiego. [w:] Aktualności [on-line]. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, 2013-12-03. [dostęp 2013-12-04].
  7. ↑ Znamy laureatów „Splendorów” – nagród Teatru Polskiego Radia. Polskie Radio SA, 2013-12-02. [dostęp 2013-12-04].
  8. ↑ polskieradio/fc: Złote Mikrofony: najlepsi radiowcy wyróżnieni najważniejszą nagrodą. [w:] PolskieRadio.pl [on-line]. Polskie Radio S.A, 11 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-11].
  9. ↑ Polskie Radio: Marusz Bonaszewski wśród laureatów Złotych Mikrofonów. [w:] GazetaPrawna.pl [on-line]. Infor PL S.A, 10/11 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-11].
  10. ↑ Wyborcza.pl [online], m.wyborcza.pl [dostęp 2016-01-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-01-08].
  11. ↑ Odznaczenia od Prezydenta RP dla osób związanych z Teatrem Narodowym w Warszawie wręczone w Międzynarodowy Dzień Teatru. prezydent.pl, 27 marca 2017. [dostęp 2025-06-02].
  12. ↑ Magda Rozmarynowska, Związek wielokrotnie złożony, „Pani” nr 12, grudzień 2011.

Bibliografia

Linki zewnętrzne