 Pierwsza strona pierwszego numeru | |
| Częstotliwość |
tygodnik/miesięcznik |
|---|---|
| Państwo | |
| Adres |
ul. Franciszkańska 27, Łódź |
| Wydawca | |
| Organ prasowy | |
| Tematyka |
religijna |
| Język | |
| Pierwszy numer |
3 stycznia 1907 |
| Ostatni numer |
sierpień 1913 |
| Redaktor naczelny | |
| Liczba stron |
16 |
Maryawita – czasopismo wydawane przez Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów w latach 1907–1913. Pierwszy periodyk Kościoła Mariawitów.
W związku z wykluczeniem mariawitów z Kościoła rzymskokatolickiego, rozpoczęto tworzenie nowych struktur kościelnych. Zaistniała potrzeba posiadania własnych organów prasowych, szczególnie wobec nieprzychylności prasy katolickiej i narodowej. Stąd pod koniec 1906 r. podjęto decyzję o utworzenie drukarni przy kościele parafialnym w Łodzi i rozpoczęcie działalności wydawniczej.
Pierwszy numer opublikowano 3 stycznia 1907 r. Zawierał 16 stron. Do czasopisma dołączano również dodatek „Wiadomości”. Pierwszym redaktorem naczelnym był zwierzchnik Kościoła, kapłan Jan Maria Michał Kowalski. Pismo wydawano początkowo co tydzień w czwartki. Od 1909 r. „Wiadomości” rozpoczęto wydawać samodzielnie jako Wiadomości Maryawickie.
W tym samym roku rozpoczęto wydawanie „Maryawity” w języku litewskim pod nazwą Marijavitas. Švienčiausiojo Sakramento Garbintojas. Artykuły z wersji polskiej tłumaczyli kapłani Józef Maria Antoni Hrynkiewicz (redaktor naczelny litewskiej wersji od 1910 r.) i Antoni Maria Feliks Tułaba. Pismo również posiadało dodatek „Wiadomości Maryawickie” (Marijavitų Žinios), który w treści różnił się od polskiego odpowiednika i informował o wydarzeniach na Litwie. Od 1910 r. pismo redagowano w Filipowie, gdzie przy miejscowej parafii pracował kapłan Hrynkiewicz. Druk pozostawiono w Łodzi.
W 1911 r. „Maryawitę” wydawano w cyklu miesięcznym, równocześnie zwiększając objętość numeru do 66 stron. Pojawiła się też kolorowa okładka. W latach 1912–1913 ponownie zmniejszono częstotliwość wydawania. Wówczas wydawano po 2 numery rocznie. Ostatni numer ukazał się w sierpniu 1913 r. Ogółem wydano 224 numery czasopisma.
Celem czasopisma było przedstawienie podstaw teologicznych nowego wyznania i formacja duchowa wiernych. Duchowieństwo mariawickie kładło duży nacisk na edukowanie członków nowopowstałego Kościoła w zakresie wiary i moralności. Twórcami artykułów byli kapłani mariawiccy, choć żaden z artykułów nie był podpisywany przez poszczególnych autorów.
Przez cały okres „Maryawita” był podzielony na 4 działy:
Trzy pierwsze działy zawierały artykuły objaśniające poszczególne zagadnienia teologiczne, moralne i liturgiczne. Zamieszczano fragmenty Pisma Świętego z komentarzem. W ostatnim wymienionym dziale publikowano historię ruchu mariawickiego i ustawy Zgromadzenia Sióstr Mariawitek i Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Początkowo również prezentowano informacje o poszczególnych parafiach, oraz przedstawiano przykłady pogromów mariawitów, dokonywanych przez rzymskich katolików.
.jpg)
Pismo było redagowane przez osoby duchowne. Przez cały okres wydawania „Maryawity” pracami redakcji kierował kapłan (później biskup) Leon Maria Andrzej Gołębiowski, ponadto nadzorując pracami łódzkiej drukarni. Redaktorami-wydawcami byli: kapłan (później biskup) Jan Maria Michał Kowalski (1907–1909), po nim jako wydawca jest wymieniony kapłan Tomasz Maria Gabriel Krakiewicz (1909–1913). Teksty do „Maryawity” pisali także kapłani Paweł Maria Dominik Skolimowski oraz – późniejszy biskup – Roman Maria Jakub Próchniewski. Ważniejsze teksty (w szczególności z działu „Dzieło Miłosierdzia”) zatwierdzała założycielka mariawityzmu, Maria Franciszka Kozłowska.
