| Józef Maria Antoni Hrynkiewicz Józef Hrynkiewicz | |
| Kapłan | |
| Data i miejsce urodzenia |
1866 |
|---|---|
| Data śmierci |
1938 |
| Kustosz prowincji litewskiej Kościoła Mariawitów | |
| Okres sprawowania |
1907–1930 (tytularnie do 1938) |
| Proboszcz parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Pepłowie | |
| Okres sprawowania |
1935–1938 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Śluby zakonne |
po 1902 |
Józef Maria Antoni Hrynkiewicz, właśc. Józef Hrynkiewicz (lit. Juozapas Grinkievičius) (ur. 1866 w Trabiszkach, zm. 1938) – duchowny mariawicki pochodzenia litewskiego, kustosz prowincji litewskiej Kościoła Mariawitów. Od 1935 r. w denominacji felicjanowskiej.
Był duchownym rzymskokatolickim. Po ukończeniu seminarium duchownego w Sejnach i otrzymaniu święceń kapłańskich został wikariuszem w Suwałkach. Mariawityzm poznał z artykułów prasowych. W 1902 r. udał się do Płocka, gdzie został przyjęty do – wówczas niejawnego – Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. W 1903 r. wziął udział w podróży delegacji mariawickiej do Rzymu, w celu przekazania papieżowi reguł zakonnych Związku Mariawitów Nieustającej Adoracji Ubłagania oraz treści objawień Marii Franciszki Kozłowskiej. W 1904 r. przeniesiony jako wikariusz do parafii w Filipowie.
Wskutek propagowania mariawityzmu wśród wiernych został przez biskupa sejneńskiego suspendowany; 15 lutego 1906 r. opuścił Filipów. W czasie formowania się niezależnego Kościoła mariawickiego brał udział w organizowaniu parafii w Łodzi, Niesułkowie i Lesznie. W październiku 1907 r. powrócił na prośbę wiernych do Filipowa, gdzie przystąpił do organizowania mariawickiej parafii, która stała się głównym ośrodkiem mariawityzmu na Suwalszczyźnie i północnym Podlasiu. Był pionierem ruchu mariawickiego w guberni suwalskiej.
Od 10 października 1907 r. pełnił funkcję kustosza prowincji litewskiej Kościoła Mariawitów. W latach 1909–1912 redagował w Łodzi, a następnie w Filipowie pismo „Marijavitas”. W latach 20. XX w. był również proboszczem parafii w Wilnie i Pohoszczu (obecnie na Białorusi).
W 1930 r. ze względu na pogarszający się stan zdrowia zamieszkał wraz z żoną w klasztorze w Płocku, zachowując dożywotnio tytuł kustosza litewskiego.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedział się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i w marcu został z żoną przesiedlony do klasztoru w Felicjanowie. Pełnił formalnie funkcję proboszcza parafii mariawitów felicjanowskich w Pepłowie.
Zmarł w 1938 r. Został pochowany na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.