Maybach SW38
 Maybach SW38 | |
| Producent |
Maybach Motorenbau (Maybach-Motorenbau-GmbH) |
|---|---|
| Zaprezentowany |
1936 |
| Okres produkcji |
1936–1939 |
| Miejsce produkcji | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane techniczne | |
| Segment | |
| Typy nadwozia |
podwozie do zabudowy (nadwozia wykonywane przez zewnętrzne wytwórnie nadwozi) |
| Silniki |
benzynowy R6 OHC Maybach HL38 |
| Skrzynia biegów |
manualna Maybach DSG (preselekcyjna; 4 biegi × 2 zakresy) |
| Napęd |
na tylne koła |
| Długość |
4500/4900 mm (podwozie) |
| Szerokość |
1850 mm |
| Wysokość |
1650 mm |
| Rozstaw osi |
3100/3380/3500 mm |
| Masa własna |
1400 kg (podwozie) |
| Liczba miejsc |
zależnie od nadwozia |
| Dane dodatkowe | |
| Pokrewne | |
| Konkurencja |
m.in. Mercedes-Benz 540K (segment luksusowych aut niemieckich końca lat 30.) |
Maybach SW38 – niemiecki luksusowy samochód osobowy, produkowany przez firmę Maybach Motorenbau w latach 1936–1939.
Model należał do serii Maybach SW (od niem. Schwingachswagen, ang. swing axle – samochód z niezależnym zawieszeniem) wyróżniającej się jak na połowę lat 30. nowoczesnym podwoziem oraz niezależnym zawieszeniem. W rodzinie SW stosowano rzędowe silniki sześciocylindrowe: najpierw 3,5 l (SW35), a w 1936 r. wprowadzono wariant 3,8 l (SW38), którego powiększenie pojemności wiązano z pogarszającą się jakością benzyny i dążeniem do utrzymania mocy 140 HP. Równolegle (od 1939 r.) oferowano odmianę SW42 z silnikiem 4,2 l.
Według Southward Car Museum wyprodukowano 520 egzemplarzy Maybacha SW38 w latach 1936–1939; w tym samym źródle podano szacunek, że do czasów współczesnych przetrwało ok. 152 sztuk (różne typy nadwozi). Zbliżone wartości (520 podwozi i ok. 152 zachowane egzemplarze) pojawiają się też w opisach aukcyjnych RM Sotheby’s.
W Maybach Car Register podano cenę podwozia SW38 na poziomie 13 800 reichsmarek (cena końcowa kompletnego samochodu zależała od zamówionego nadwozia i wyposażenia).
Egzemplarz Maybacha SW 38 (dwudrzwiowy kabriolet na długim rozstawie osi) przygotowany na zamówienie szwajcarskiego importera Schlotterbeck Automobil A.G. był autem pokazowym na Genewskim Salonie Samochodowym w 1938 roku, a po renowacji ponownie prezentowano go w 2002 roku. W 2011 roku Maybach SW 38 z kolekcji muzealnej w Neumarkt in der Oberpfalz zdobył tytuł Best of Show podczas wydarzenia Retro Classics meet Barock w Ludwigsburgu.
Konstrukcja
Podwozie i zawieszenie
SW38 wykorzystywał podwozie serii SW z niezależnym zawieszeniem kół przednich oraz wahliwymi półosiami (swinging half-axles) przy kołach tylnych. W opisie technologicznym fundacji Maybacha podkreślono układ sprężyn: mniejsze nierówności tłumione przez sprężyny śrubowe, a większe ugięcia przenoszone na ramę przez resory piórowe, co miało poprawiać prowadzenie, hamowanie i komfort.
Dla SW38 podawano różne warianty rozstawu osi (3100/3380/3500 mm) oraz wymiary podwozia 4500/4900 × 1850 × 1650 mm.
Układ napędowy
Silnikiem SW38 był Maybach HL38 – rzędowa jednostka sześciocylindrowa OHC o pojemności 3815 cm³ i mocy 140 HP przy 4000 obr./min, zasilana m.in. gaźnikami Solex (w materiałach muzealnych wskazywano dwa gaźniki Solex MMO VS 35). Dla modelu SW38 Maybach Car Register podaje prędkość maksymalną 130–150 km/h (w zależności od wersji).
Skrzynia biegów
W SW38 stosowano preselekcyjną skrzynię Maybach DSG (double quick-shift gearbox). W opisie katalogowym RM Sotheby’s wskazano układ czterech biegów obsługiwanych preselekcją oraz dodatkowy przełącznik zakresów (wysoki/niski), co dawało łącznie osiem przełożeń do przodu.
Nadwozia
Maybach Motorenbau w latach 20. i 30. wytwarzał głównie kompletne podwozia (z zespołem napędowym, układem jezdnym, kierowniczym i hamulcowym), natomiast nadwozia wykonywały wyspecjalizowane wytwórnie – w rejestrze Maybacha wymieniono m.in. Auer (Stuttgart), Erdmann & Rossi (Berlin) i Gläser (Drezno), a za głównego dostawcę nadwozi dla Maybachów wskazano zakłady Hermann Spohn (Ravensburg).
Wśród zachowanych informacji o strukturze nadwozi pojawia się dominacja odmian typu Pullman/limuzyna oraz czterodrzwiowych kabrioletów, przy relatywnie niewielkiej liczbie dwuosobowych lub sportowych kabrioletów i roadsterów.
Maybach SW38 Special
W drugiej połowie lat 30. XX wieku producent opon Fulda zlecił budowę unikatowego, opływowego samochodu testowego na bazie Maybacha SW38 – przeznaczonego do długotrwałych prób ogumienia przy prędkościach powyżej 200 km/h (w części źródeł opisywanego skrótowo jako SW38 „Special”). Według relacji prasowych dyrekcja Fuldy miała postawić warunek, aby samochód był zdolny prowadzić testy przy prędkościach ponad 200 km/h przez dłuższy czas, co miało umożliwić badania ogumienia dla rosnących prędkości jazdy na rozwijanej sieci autostrad. Nadwozie samochodu testowego wykonała frankfurcka wytwórnia karoseryjna Dörr & Schreck, współpracując z Maybach Motorenbau przy zastosowaniu podwozia SW38.
W opisie samochodu wskazuje się, że był to trzymiejscowy samochód o opływowej sylwetce (streamliner), opracowany we współpracy z aerodynamikiem baronem Reinhardem Koenigiem von Fachsenfeldem. Nadwozie opisywano jako samonośne (self-supporting bodywork) i wyróżniające się długim, opadającym tyłem; w celu ograniczenia oporu powietrza zabudowano spód pojazdu, całkowicie zakryto tylne nadkola, a klamki drzwi były częściowo wpuszczane. W źródłach podano współczynnik oporu aerodynamicznego Cd równy 0,25 (zestawiany porównawczo z wartościami rzędu ~0,6 dla typowych samochodów seryjnych tamtej epoki). Jako kolejny warunek projektu wskazywano ograniczenie masy (podawane jako limit 1,6 t). Dla osiągnięcia prędkości powyżej 200 km/h źródła podają zastosowanie sześciocylindrowego silnika Maybacha o mocy 140 KM (103 kW), co w połączeniu z aerodynamiką i masą miało umożliwiać przekroczenie bariery 200 km/h. Samochód ukończono 27 lipca 1939 i poddano jazdom próbnym.
W ujęciu konstrukcyjnym „Stromlinie/Special” różnił się od typowego Maybacha SW38 przede wszystkim zakresem przebudowy nadwoziowej pod kątem aerodynamiki oraz przeznaczeniem (testy opon), podczas gdy seryjny SW38 był luksusowym podwoziem oferowanym do indywidualnej zabudowy karoseryjnej.
| Cecha | Maybach SW38 (standard) | Fulda–Maybach SW38 „Stromlinie/Special” |
|---|---|---|
| Model wytwarzania | Maybach produkował zasadniczo podwozie z zespołami napędowymi, a nadwozia wykonywali wyspecjalizowani karoserzy (np. Spohn, Gläser, Erdmann & Rossi). | Jednorazowy samochód testowy zamówiony przez Fuldę; nadwozie wykonał Dörr & Schreck na bazie podwozia SW38. |
| Nadwozie | Nadwozia coachbuilt (np. kabriolety/limuzyny) montowane na podwoziu; opisy aukcyjne SW38 podkreślają „coachbuilt bodies” na tych chassis. | Nadwozie opisywane jako samonośne (self-supporting), o opływowej sylwetce; zabudowany spód, całkowicie zakryte tylne nadkola, częściowo wpuszczane klamki. |
| Aerodynamika (deklarowana) | Brak w źródłach opisów standardowych SW38 z deklarowanym parametrem Cd; konstrukcje nadwoziowe były zależne od zamówienia klienta i karoserni. | Cd ≈ 0,25; w źródłach zestawiane z wartościami ok. 0,6 dla ówczesnych aut seryjnych. |
| Układ miejsc | Zależny od nadwozia (różne realizacje coachbuilt). | Trzymiejscowe coupé (streamliner). |
| Osiągi / przeznaczenie | Luksusowy samochód zdolny do prędkości rzędu 100 mph; w opisach akcentowano też wysoką jakość wykonania. | Projektowany jako samochód do długotrwałych testów opon przy prędkościach >200 km/h; 1939 r. wskazywany jako auto testowe Fuldy. |
| Napęd (w opisie źródeł) | Rzędowy silnik R6; w opisie SW38 wskazano 3790 cm³ i 140 KM; charakterystyczna skrzynia preselektorowa (8 przełożeń do przodu). | Źródła podają sześciocylindrowy silnik Maybacha o mocy 140 KM; warunek masy podawany jako limit 1,6 t. |
Z powodu wybuchu II wojny światowej samochód testowy miał być wykorzystywany w ograniczonym stopniu, a następnie zaginął w „zawierusze wojennej” i nie został odnaleziony. W doniesieniach prasowych z 2005 r. podkreślano, że w trakcie przygotowań do projektu Exelero w archiwum firmowym Fuldy odnaleziono rysunki i fotografie historycznego opływowego pojazdu SW38 z lat 30., który stał się punktem odniesienia dla późniejszej akcji promocyjno-testowej z Maybachem.
W kulturze i wydarzeniach
Jako rekwizyt/pojazd Maybach SW 38 bywa również identyfikowany w wybranych produkcjach filmowych Conspiracy (2001), Diesmal muß es Kaviar sein (1961).
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Maybach Car Register – Maybach Type SW 35, SW 38 & SW 42. Maybach / Maybach Museum. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- 1 2 3 Classicworld Friedrichshafen 2023: Maybach automobile experience with all senses. The Wilhelm & Karl Maybach Foundation, 2023-05-19. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- 1 2 Maybach SW38. Southward Car Museum. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- 1 2 1938 Maybach SW38 Roadster by Spohn (opis katalogowy). RM Sotheby’s. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- ↑ Quality over quantity: 1938 Maybach SW 38. Automuseum Maybach. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- ↑ „Schwarzer Prinz“ auf dem Treppchen. nordbayern.de, 2011-07-05. [dostęp 2025-12-15]. (niem.).
- ↑ 1936 Maybach SW38 Cabriolet by Spohn (opis katalogowy). RM Sotheby’s. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- 1 2 3 Project Exelero – The Legend Lives [online], Tyrepress, 25 maja 2005 [dostęp 2026-03-02] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 1939 Maybach SW 38 Stromlinie [online], Mercedes-Benz Fans, 10 grudnia 2014 [dostęp 2026-03-02] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Piotr R. Frankowski, Maybach Fulda Exelero. Potrzebny był stosowny samochód [online], Moto.pl, 4 grudnia 2021 [dostęp 2026-03-02] (pol.).
- 1 2 3 Mike Hanlon, The 350 km/h 700 bhp Fulda Maybach Exelero [online], New Atlas, 15 maja 2005 [dostęp 2026-03-02] (ang.).
- 1 2 Schwarz, breit, stark – einzigartig [online], Die Welt, 14 maja 2005 [dostęp 2026-03-02] (niem.).
- 1 2 3 Maybach Exhibition Booth at Motorworld Classics Bodensee (Lake Constance) 2022 [online], The Wilhelm & Karl Maybach Foundation, 26 maja 2022 [dostęp 2026-03-02] (ang.).
- 1 2 3 1938 Maybach SW38 Sport Cabriolet by Spohn [online], RM Sotheby’s [dostęp 2026-03-02] (ang.).
- ↑ 1937 Maybach SW 38 in Conspiracy (2001). IMCDb.org. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).
- ↑ Maybach SW 38 Cabriolet in Diesmal muß es Kaviar sein (1961). IMCDb.org. [dostęp 2025-12-15]. (ang.).