| część wsi | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Część miejscowości | |
| Wysokość |
240 – 250 m n.p.m. |
| SIMC |
0189316 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Bolesławiec | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego | |
Położenie na mapie powiatu bolesławieckiego | |
Mojęcin (także: pol. Suszki Górne, dawniej Brygadowce, niem. Kol. Karlshof) – część wsi Suszki w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim, w gminie wiejskiej Bolesławiec.
Jest to niewielka miejscowość o skupionej, łańcuchowej zabudowie, leżąca na Pogórzu Izerskim, na wzniesieniu, między Suszkami a Nowymi Jaroszowicami, o wysokości 240–250 m n.p.m.; w ciągu drogi wojewódzkiej nr 297. Jest to najdalej wysunięta na północ część wsi Suszki.
W miejscowości znajduje się przystanek autobusowy.
Kod GUS TERYT miejscowości Mojęcin to 0189316 (PRNG 133816).
Osada powstała przy folwarku należącym do rodziny Carla. Modernizacja obecnej drogi wojewódzkiej nr 297, na odcinku między Nowymi Jaroszowicami a Włodzicami Wielkimi, została przeprowadzona w latach 1889–1890. Przed przebudową główna droga prowadziła przez Stare Jaroszowice, Chmielno i Brunów. Za Suszkami Górnymi dokonano znacznej korekty ukształtowania terenu: na odcinku około 100 metrów obniżono niweletę traktu, prowadząc go wykopem przez wzniesienie.
Na krawędzi przekopu, po prawej stronie drogi w kierunku Lwówka Śląskiego, pozostawiono niewielki wyniesiony fragment terenu, uformowany jako nasyp i obłożony łamanym kamieniem. Na jego krańcach posadzono dwie lipy. Między nimi znajduje się przewrócona, kamienna ławka, pod którą umieszczony jest kamień graniczny. Przed ławką widoczny jest niewielki dół, w którym wcześniej znajdować się miała kamienna płyta z odciskiem stóp św. Jadwigi.
Według lokalnej tradycji, miejsce to upamiętnia odpoczynek św. Jadwigi Śląskiej podczas podróży z Bolesławca do Lwówka Śląskiego, a następnie, najprawdopodobniej w kierunku Wlenia. Kroniki odnotowują przejazd św. Jadwigi tym traktem w 1205 roku. Przekaz ten został utrwalony dzięki relacji miejscowej autochtonki, która po 1945 roku mieszkała wspólnie z osiedlającymi się Polakami w najbliższym gospodarstwie aż do czasu swojego wysiedlenia.
Po 1945 roku funkcjonował tu PGR, po którym do dziś pozostały jedynie dwa szkielety bloków mieszkalnych dla robotników.