| Marmosa murina | |||||
| (Linnaeus, 1758) | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Gromada | |||||
| Podgromada | |||||
| Nadrząd | |||||
| Rząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Rodzaj | |||||
| Podrodzaj | |||||
| Gatunek |
oposek mysi | ||||
| |||||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||||
| Zasięg występowania | |||||
Oposek mysi (Marmosa murina) – gatunek ssaka z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae).
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz nadając mu nazwę Didelphis murina. Miejsce typowe to Surinam; w oryginalnym opisie Linneusz jako miejsce typowe wskazuje Azję i Amerykę (łac. Habitat in Asia, America); ograniczone do Surinamu przez Oldfielda Thomasa w 1911 roku. Okaz typowy (lektotyp, sygnatura BMNH 67.4.12.542, Muzeum Historii Naturalnej w Londynie) to zachowana w płynie samica, z której wydobyto czaszkę i która najwyraźniej zaginęła.
M. murina należy do podrodzaju Marmosa. Kilka taksonów należących wcześniej do M. murina ( M. waterhousii i M. macrotarsus) zostało obecnie uznanych za odrębne gatunki. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Oposek mysi występuje w Wenezueli, regionie Gujana, na Trynidadzie i Tobago i środkowej oraz wschodniej Brazylii (włącznie ze wschodnią Amazonią).
Długość ciała (bez ogona) 9,1–24 cm, długość ogona 13,9–28 cm; masa ciała 19–100 g. Ubarwienie szare na grzbiecie i kremowe na brzuchu. Na pysku czarna maska.
Biotop: zamieszkuje tereny położone nad leśnymi strumieniami, często pobliża siedzib ludzkich.
Tryb życia: nocny. Szybko i zwinnie wspina się po drzewach. Dzień spędza w dziuplach, opuszczonych ptasich gniazdach lub wśród konarów.
Pożywienie: małe bezkręgowce - owady, pająki; małe kręgowce np. jaszczurki; jaja ptaków i pisklęta; owoce.
Rozmnażanie: ciąża trwa 13 dni, rodzi się 5-10 młodych, które samica odchowuje przez 60-80 dni.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (ang. least concern „najmniejszej troski”).