Otus

	Otus
	Pennant, 1769
	; Syczek zwyczajny (O. scops)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	sowy
Rodzina	puszczykowate
Podrodzina	puszczyki
Rodzaj	Otus
	Typ nomenklatoryczny
	Otus bakkamoena Pennant, 1769
Synonimy
	Scops Savigny, 1809; Zorca C.T. Wood, 1835; Ephialtes Keyserling & J.H. Blasius, 1840; Acnemis Kaup, 1848; Pisorhina Kaup, 1848; Aenemis Kaup, 1852; Lempijius Bonaparte, 1854; Lempijus Bonaparte, 1854; Athenoptera Hume, 1870; Gymnoscops Tristram, 1880; Scototheres F. Heine Jr., 1890; Heteroscops Sharpe, 1889; Mimizuku Hachisuka, 1934; Pyrroglaux Yamashina, 1938; Mascarenotus Mourier-Chauviré, Bour, Moutou & Ribes, 1994;
Gatunki
	58 gatunków (w tym 5 wymarłych) – zobacz opis w tekście
	58 gatunków (w tym 5 wymarłych) – zobacz opis w tekście
	Systematyka w Wikispecies
	Multimedia w Wikimedia Commons

Otus – rodzaj ptaków z podrodziny puszczyków (Striginae) w obrębie rodziny puszczykowatych (Strigidae).

Zasięg występowania

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Afryce i Oceanii.

Morfologia

Długość ciała 15–35 cm, rozpiętość skrzydeł 40–66 cm; masa ciała 45–310 g.

Systematyka

Etymologia

Otus: łac. otus „mała, uszata sowa”, od gr. ωτος ōtos „uszata sowa”.
Scops: gr. σκωψ skōps, σκωπος skōpos „mała uszata sowa”. Gatunek typowy: Strix scops Linnaeus, 1758.
Zorca: epitet gatunkowy Strix zorca J.F. Gmelin, 1788; nazwa Zonca oznaczająca w dialekcie używanym na Sardynii syczka zwyczajnego. Gatunek typowy: Zorca arborea C.T. Wood, 1835 (= Strix scops Linnaeus, 1758).
Ephialtes: gr. εφιαλτης ephialtēs „demon, zmora”. Gatunek typowy: Strix scops Linnaeus, 1758.
Acnemis (Aenemis): gr. ακνημος aknēmos „bez łydki u nóg, cienkonogi”, od negatywnego przedrostka α- a-; κνημη knēmē „noga, goleń”. Gatunek typowy: Ephialtes gymnopodus G.R. Gray, 1848 (= Scops sunia Hodgson, 1836).
Pisorhina: gr. πιηζω piēzō „ściskać, kruszyć”; ῥις rhis, ῥινος rhinos „nos”. Gatunek typowy: Scops manadensis Quoy & Gaimard, 1830.
Lempijius (Lempijus): epitet gatunkowy Strix lempiji Horsfield, 1821; jawajska nazwa Lempi ji dla syczka obrożnego. Gatunek typowy: Srix lempiji Horsfield, 1821.
Athenoptera: rodzaj Athene Boie, 1822, pójdźka; gr. πτερον pteron „skrzydło”. Gatunek typowy: Ephialtes spilocephalus Blyth, 1846.
Gymnoscops: gr. γυμνος gumnos „goły, nagi”; rodzaj Scops Brünnich, 1772. Gatunek typowy: Gymnoscops insularis Tristram, 1880.
Scototheres: gr. σκοτος skotos „ciemność”; -θηρας -thēras „łowca”, od θηραω thēraō „polować”, od θηρ thēr, θηρος thēros „bestia, zwierzę”.
Heteroscops: gr. ἑτερος heteros „różny, inny”; rodzaj Scops Brünnich, 1772. Gatunek typowy: Scops luciae Sharpe, 1888.
Mimizuku: japońska nazwa Mimizuku dla uszatki. Gatunek typowy: Pseudoptynx gurneyi Tweeddale, 1879.
Pyrroglaux: gr. πυρρος purrhos „koloru płomienia, czerwony”, od πυρ pur, πυρος puros „ogień”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sóweczka”. Gatunek typowy: Noctua podargina Hartlaub & Finsch, 1872.
Mascarenotus: Maskareny (ang. Mascarene Islands); łac. otus „mała, uszata sowa”. Gatunek typowy: †Strix sauzieri E. Newton & Gadow, 1893.

Podział systematyczny

Do rodzaju należą następujące współcześnie występujące gatunki:

Otus podarginus (Hartlaub & Finsch, 1872) – syczek mikronezyjski
Otus sagittatus (Cassin, 1849) – syczek białoczelny
Otus rufescens (Horsfield, 1821) – syczek sundajski
Otus thilohoffmanni Warakagoda & Rasmussen, 2004 – syczek cejloński
Otus icterorhynchus (Shelley, 1873) – syczek cynamonowy
Otus ireneae Ripley, 1966 – syczek brunatny
Otus balli (Hume, 1873) – syczek andamański
Otus alfredi (E. Hartert, 1897) – syczek rdzawy
Otus spilocephalus (Blyth, 1846) – syczek górski
Otus angelinae (Finsch, 1912) – syczek jawajski
Otus mirus Ripley & Rabor, 1968 – syczek osobliwy
Otus longicornis (Ogilvie-Grant, 1894) – syczek luzoński
Otus mindorensis (J. Whitehead, 1899) – syczek wyżynny
Otus hartlaubi (Giebel, 1872) – syczek groźny
Otus grucheti (Mourer-Chauviré, Bour, Moutou & Ribes, 1994) – uszatnik mały – takson wymarły
Otus murivorus (A. Milne-Edwards, 1873) – uszatnik średni – takson wymarły
Otus sauzieri (E. Newton & Gadow, 1893) – uszatnik duży – takson wymarły
Otus rutilus (Pucheran, 1849) – syczek malgaski
Otus mayottensis Benson, 1960 – syczek komorski
Otus pauliani Benson, 1960 – syczek stokowy
Otus capnodes (J.H. Gurney, 1889) – syczek krótkouchy
Otus moheliensis Lafontaine & Moulaert, 1998 – syczek złowrogi
Otus pamelae G.M. Bates, 1937 – syczek białobrewy
Otus bikegila Melo, Freitas, Verbelen, da Costa, Pereira, Fuchs, Sangster, Correia, de Lima & Crottini, 2022 – syczek książęcy
Otus pembaensis Pakenham, 1937 – syczek ognisty
Otus scops (Linnaeus, 1758) – syczek zwyczajny
Otus brucei (Hume, 1872) – syczek arabski
Otus senegalensis (Swainson, 1837) – syczek afrykański
Otus socotranus (Ogilvie-Grant & H.O. Forbes, 1899) – syczek sokotrzański
Otus sunia (Hodgson, 1836) – syczek indyjski
Otus elegans (Cassin, 1852) – syczek wschodni
Otus jolandae Sangster, B.F. King, Verbelen & Trainor, 2013 – syczek kraterowy
Otus magicus (S. Müller, 1841) – syczek molucki
Otus mendeni Neumann, 1939 – syczek zmienny
Otus sulaensis (E. Hartert, 1898) – syczek sulański
Otus tempestatis (E. Hartert, 1904) – syczek leśny
Otus beccarii (Salvadori, 1875) – syczek papuaski
Otus siaoensis (Schlegel, 1873) – syczek brązowy
Otus manadensis (Quoy & Gaimard, 1830) – syczek jasnobrzuchy
Otus collari F.R. Lambert & Rasmussen, 1998 – syczek długoskrzydły
Otus mantananensis (Sharpe, 1892) – syczek rafowy
Otus insularis (Tristram, 1880) – syczek seszelski
Otus alius Rasmussen, 1998 – syczek nikobarski
Otus umbra (Richmond, 1903) – syczek mroczny
Otus mentawi Chasen & Kloss, 1926 – syczek atolowy
Otus brookii (Sharpe, 1892) – syczek białouchy
Otus bakkamoena Pennant, 1769 – syczek długouchy
Otus lettia (Hodgson, 1836) – syczek jasnolicy
Otus semitorques Temminck & Schlegel, 1844 – syczek półobrożny
Otus lempiji (Horsfield, 1821) – syczek obrożny
Otus gurneyi (Tweeddale, 1879) – syczek wielki
Otus megalotis Walden, 1875 – syczek duży
Otus nigrorum Rand, 1950 – syczek rdzawogłowy
Otus everetti (Tweeddale, 1879) – syczek wyspowy
Otus fuliginosus (Sharpe, 1888) – syczek palawański
Otus silvicola (Wallace, 1864) – syczek płowy
Otus frutuosoi Rando, Alcover, Olson & Pieper, 2013 – takson wymarły
Otus mauli Rando, Pieper, Alcover & Olson, 2012 – takson wymarły

Uwagi

↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Acnemis Kaup, 1848.
↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Lempijius Bonaparte, 1854.
↑ Nowa nazwa dla Lempijius Bonaparte, 1854 ze względu na puryzm.
↑ Synonim O. scops.
↑ Podgatunek O. bakkamoena.
↑ Podgatunek O. spilocephalus.

Przypisy

↑ Otus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
↑ T. Pennant: Indian zoology. London: 1769, s. 3. (ang.).
↑ M.J.C. Savigny: Description de l’Égypte, ou, Recueil des observations et des recherches qui ont été faites en Égypte pendant l’expédition de l’armée française. T. 1: Histoire naturelle. Paris: Imprimerie impériale, 1809, s. 69, 107. (fr.).
↑ Ch.T. Wood: The ornithological guide: in which are discussed several interesting points in ornithology. London: Whittaker, 1835, s. 187. (ang.).
↑ E. von Keyserling & J.H. Blasius: Die wirbelthiere Europa’s. Braunschweig: F. Vieweg und sohn, 1840, s. xxxiii, 88. (niem.).
1 2 J.J. Kaup. Uebericht der Gulen (Strigidae). „Isis von Oken”. Jahrgang 1848, s. 769, 1848. (niem.).
↑ J.J. Kaup: Monograph of the Owls – Strigidae. W: W. Jardine: Contributions to ornithology for 1848-1853. Cz. 4. Edinburgh: W.H. Lizars, 1852, s. 129. (ang.).
↑ Ch.-L. Bonaparte. Conspectus Systematis Ornithologie. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Quatrième Série. 1, s. 112, 1854. (fr.).
↑ Ch.-L. Bonaparte. Tableau des Oiseaux de proie. „Revue et Magasin de Zoologie pure et Appliquée”. 2^e Série. 6, s. 542, 1854. (fr.).
↑ A.O. Hume: My scrap book: or rough notes on Indian zoology and ornithology. Calcutta: C.B. Lewis, Baptist Mission Press, 1869, s. 392. (ang.).
↑ H.B. Tristram. Description of a new Genus and Species of Owl from the Seychelles Islands. „Ibis”. Fourth Series. 4, s. 458, 1880. (ang.).
↑ F. Heine & A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici; Verzeichniss der Vogel-Sammlung des Kgl. Oberamtmanns Ferdinand Heine. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1882–1890, s. 249. (niem.).
↑ R.B. Sharpe. On the Ornithology of Northern Borneo. „Ibis”. Sixth Series. 1, s. 77, 1889. (ang.).
↑ H. Hachisuka: The Birds of the Philippine Islands with Notes on the Mammal Fauna. London: H.F. & G. Witherby, 1934, s. 50. (ang.).
↑ Y. Yamashina. A new genus of the owl. „Tori”. 10 (46), s. 1, 1938.
↑ C. Mourer-Chauviré, C.R. Bour, F. Moutou & S. Ribes. Mascarenotus Nov. Gen. (Aves: Strigiformes) Genre Endémique Éteint des Mascareignes et M. grucheti N. Sp. Espèce Éteinte de la Réunion. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. Série II. 318, s. 1700, 1994. (fr.).
1 2 D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Owls (Strigidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.strigi1.01. [dostęp 2020-06-08]. (ang.).
↑ The Key to Scientific Names ↓, Otus [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Scops [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Zorca [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Ephialtes [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Acnamis [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Pisorhina [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Lempijius [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Athenoptera [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Gymnoscops [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Scototheres [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Heteroscops [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Mimizuku [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Pyrroglaux [dostęp 2023-04-25] .
↑ The Key to Scientific Names ↓, Mascarenotus [dostęp 2023-04-25] .
↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Striginae Leach, 1820 – puszczyki (wersja: 2023-04-02). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2023-04-25].
↑ J.C. Rando, J.A. Alcover, S.L. Olson & H. Pieper. A new species of extinct scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from São Miguel Island (Azores Archipelago, North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3647 (2), s. 343–357, 2013. DOI: 10.11646/zootaxa.3647.2.6. (ang.).
↑ J.C. Rando, H. Pieper, J.A. Alcover & S.L. Olson. A new species of extinct fossil scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from the Archipelago of Madeira (North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3182, s. 29–42, 2012. (ang.).

Bibliografia

The Key to Scientific Names, J.A.J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca (ang.).

[7] Niepoprawna późniejsza pisownia Acnemis Kaup, 1848.

[10] Niepoprawna późniejsza pisownia Lempijius Bonaparte, 1854.

[14] Nowa nazwa dla Lempijius Bonaparte, 1854 ze względu na puryzm.

[23] Synonim O. scops.

[a-29] Podgatunek O. bakkamoena.

[b-34] Podgatunek O. spilocephalus.

[itis-1] Otus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[Pennant-2] T. Pennant: Indian zoology. London: 1769, s. 3. (ang.).

[Savigny-3] M.J.C. Savigny: Description de l’Égypte, ou, Recueil des observations et des recherches qui ont été faites en Égypte pendant l’expédition de l’armée française. T. 1: Histoire naturelle. Paris: Imprimerie impériale, 1809, s. 69, 107. (fr.).

[Wood-4] Ch.T. Wood: The ornithological guide: in which are discussed several interesting points in ornithology. London: Whittaker, 1835, s. 187. (ang.).

[Keyserling&Blasius-5] E. von Keyserling & J.H. Blasius: Die wirbelthiere Europa’s. Braunschweig: F. Vieweg und sohn, 1840, s. xxxiii, 88. (niem.).

[Kaup1848-6] 1 2 J.J. Kaup. Uebericht der Gulen (Strigidae). „Isis von Oken”. Jahrgang 1848, s. 769, 1848. (niem.).

[Kaup1852-8] J.J. Kaup: Monograph of the Owls – Strigidae. W: W. Jardine: Contributions to ornithology for 1848-1853. Cz. 4. Edinburgh: W.H. Lizars, 1852, s. 129. (ang.).

[Bonaparte1-9] Ch.-L. Bonaparte. Conspectus Systematis Ornithologie. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Quatrième Série. 1, s. 112, 1854. (fr.).

[Bonaparte2-11] Ch.-L. Bonaparte. Tableau des Oiseaux de proie. „Revue et Magasin de Zoologie pure et Appliquée”. 2^e Série. 6, s. 542, 1854. (fr.).

[Hume-12] A.O. Hume: My scrap book: or rough notes on Indian zoology and ornithology. Calcutta: C.B. Lewis, Baptist Mission Press, 1869, s. 392. (ang.).

[Tristram-13] H.B. Tristram. Description of a new Genus and Species of Owl from the Seychelles Islands. „Ibis”. Fourth Series. 4, s. 458, 1880. (ang.).

[Heine&Reichenow-15] F. Heine & A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici; Verzeichniss der Vogel-Sammlung des Kgl. Oberamtmanns Ferdinand Heine. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1882–1890, s. 249. (niem.).

[Sharpe-16] R.B. Sharpe. On the Ornithology of Northern Borneo. „Ibis”. Sixth Series. 1, s. 77, 1889. (ang.).

[Hachisuka-17] H. Hachisuka: The Birds of the Philippine Islands with Notes on the Mammal Fauna. London: H.F. & G. Witherby, 1934, s. 50. (ang.).

[Yamashina-18] Y. Yamashina. A new genus of the owl. „Tori”. 10 (46), s. 1, 1938.

[Mourier-Chauviré&inni-19] C. Mourer-Chauviré, C.R. Bour, F. Moutou & S. Ribes. Mascarenotus Nov. Gen. (Aves: Strigiformes) Genre Endémique Éteint des Mascareignes et M. grucheti N. Sp. Espèce Éteinte de la Réunion. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. Série II. 318, s. 1700, 1994. (fr.).

[Winkler&inni-20] 1 2 D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Owls (Strigidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.strigi1.01. [dostęp 2020-06-08]. (ang.).

[21] The Key to Scientific Names ↓, Otus [dostęp 2023-04-25] .

[22] The Key to Scientific Names ↓, Scops [dostęp 2023-04-25] .

[24] The Key to Scientific Names ↓, Zorca [dostęp 2023-04-25] .

[25] The Key to Scientific Names ↓, Ephialtes [dostęp 2023-04-25] .

[26] The Key to Scientific Names ↓, Acnamis [dostęp 2023-04-25] .

[27] The Key to Scientific Names ↓, Pisorhina [dostęp 2023-04-25] .

[28] The Key to Scientific Names ↓, Lempijius [dostęp 2023-04-25] .

[30] The Key to Scientific Names ↓, Athenoptera [dostęp 2023-04-25] .

[31] The Key to Scientific Names ↓, Gymnoscops [dostęp 2023-04-25] .

[32] The Key to Scientific Names ↓, Scototheres [dostęp 2023-04-25] .

[33] The Key to Scientific Names ↓, Heteroscops [dostęp 2023-04-25] .

[35] The Key to Scientific Names ↓, Mimizuku [dostęp 2023-04-25] .

[36] The Key to Scientific Names ↓, Pyrroglaux [dostęp 2023-04-25] .

[37] The Key to Scientific Names ↓, Mascarenotus [dostęp 2023-04-25] .

[Mielczarek&Kuziemko-38] Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Striginae Leach, 1820 – puszczyki (wersja: 2023-04-02). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2023-04-25].

[Rando&inni1-39] J.C. Rando, J.A. Alcover, S.L. Olson & H. Pieper. A new species of extinct scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from São Miguel Island (Azores Archipelago, North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3647 (2), s. 343–357, 2013. DOI: 10.11646/zootaxa.3647.2.6. (ang.).

[Rando&inni2-40] J.C. Rando, H. Pieper, J.A. Alcover & S.L. Olson. A new species of extinct fossil scops owl (Aves: Strigiformes: Strigidae: Otus) from the Archipelago of Madeira (North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 3182, s. 29–42, 2012. (ang.).