| Pagasa | |||
| Stål, 1862 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Pagasa | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Prostemma pallidiceps Stål, 1860 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Pagasa – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Prostemmatinae.
Głowa ma grubą kłujkę. U podrodzaju nominatywnego drugi człon kłujki jest co najmniej tak długi jak trzeci i sięga poza tylne krawędzie oczu, natomiast u podrodzaju Lampropagasa nie jest dłuższy od trzeciego i zazwyczaj nie wykracza poza tylne krawędzie oczu. Przedplecze ma wąską, nierzucającą się w oczy obrączkę apikalną. Półpokrywy u podrodzaju nominatywnego mają przynajmniej wewnętrzną połowę międzykrywki i wewnętrzne naroże przykrywki matowe, wyodrębnione od błyszczącej zewnętrznej części półpokrywy. U Lampropagasa przykrywki i międzykrywki w całości mają umiarkowany do silnego połysk. U podrodzaju nominatywnego żyłka kubitalna jest jedyną wyraźną żyłką przykrywki i zwykle zaciera się lub zanika w części tylnej. U Lampropagasa żyłka kubitalna wyraźna jest aż po szczyt przykrywki, a oprócz niej zaznaczona jest także żyłka radialno-medialna. U podrodzaju nominatywnego punkty występują zwykle tylko po zewnętrznej stronie żyłki kubitalnej, a u Lampropagasa zwykle są po obu jej stronach. Odnóża są krótkie i tęgie. Przednia para ma uda zgrubiałe, ale bez kątowych rozszerzeń, zaopatrzone w szeregi czarnych ząbków. Uda odnóży środkowych nigdy nie są mocno pogrubione.
Pluskwiaki naziemne, wyspecjalizowane w polowaniach na inne pluskwiaki różnoskrzydłe, z zwłaszcza na przedstawicieli zwińcowatych.
Rodzaj amerykański, głównie neotropikalny.
Takson ten wprowadzony został w 1862 roku przez Carla Ståla jako monotypowy, z Prostemma pallidiceps jako gatunkiem typowym. W 1909 roku takson Lampropagasa wprowadzony został przez Oda Reutera na łamach „Acta Societatis Scientiarum Fennicae” w publikacji współautorstwa Bertila Roberta Poppiusa. Jego gatunkiem typowym Reuter wyznaczył Prostemma fusca, opisaną w 1857 roku przez Johanna Ph.E.F. Steina. W 1953 roku takson Parapagasa wprowadzony został przez Rolanda F. Husseya, a jego gatunkiem typowym wyznaczono Pagasa insperta. W 1993 roku Izjasław Kierżner zsynonimizował Parapagasa z Lampropagasa, a Lampropagasa jest obecnie klasyfikowana jako podrodzaj w obrębie Pagasa.
Do rodzaju należą gatunki: