Talent Picassa został odkryty przez jego ojca, znakomitego rysownika. Od najmłodszych lat Pablo ujawniał uzdolnienia malarskie i plastyczne. Najpierw kształcił się w Hiszpanii, później w Paryżu (w latach 1901–1902), gdzie znaczne oddziaływanie na jego twórczość miało zetknięcie się z postimpresjonistami (m.in. Henrim de Toulouse-Lautrekiem, który miał duży wpływ na jego dorobek twórczy sprzed 1901 roku). Prace Picassa z lat 1901–1904 określa się jako okres błękitny. Były to dzieła utrzymane w kolorycie melancholijnym, ukazujące tematykę i postacie osób biednych (Życie, Stary gitarzysta, Dwie siostry, Prasowaczka). Jego pracownia mieściła się przy ulicy La Boètie. Od 1904 roku mieszkał w Bateau-Lavoir przy ulicy Ravignan 13.
Po tym okresie twórczość Picassa weszła w okres różowy, między innymi sceny z życia cyrkowców (Dziewczyna na kuli, Kuglarze, Toaleta, Rodzina arlekina).
W trakcie okresu różowego, na twórczość Picassa miało wpływ opium. Wiadomo, że od mniej więcej 1904 roku Picasso zażywał opium.
Od 1907 roku Picasso pod wpływem Paula Cézanne’a oraz schematycznej sztuki iberyjskiej i afrykańskiej rozpoczął twórcze eksperymenty z geometryzacją i uproszczeniem formy, które dały początek kubizmowi (Panny z Awinionu, Portret Gertrudy Stein). W dalszym okresie po współpracy z Georges’em Brakiem skrystalizowały się zasady kubizmu analitycznego, hermetycznego i syntetycznego.
Za manifest kubizmu uważana była premiera utworu scenicznego Parady do libretta Jeana Cocteau, do którego muzykę napisał Erik Satie, a scenografię zaprojektował Picasso. Wystawiony został w 1917 roku przez Balety RosyjskieSiergieja Diagilewa.
Następne lata charakteryzowały ciągłe poszukiwania twórcze. Gdy wybuchła wojna domowa w Hiszpanii, opowiedział się po stronie republikańskiej, a w 1937 roku na zamówienie republikańskiego rządu Hiszpanii za 200 tys. peset namalował słynną Guernicę, obraz wystawiony w Pawilonie Hiszpanii na Wystawie Światowej w Paryżu. Okres II wojny światowej spędził w Paryżu.
Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 roku. W tym samym roku otrzymał Międzynarodową Leninowską Nagrodę Pokoju (zwaną wówczas Nagrodą Stalinowską). W latach 40. malował obrazy antywojenne (Masakra w Korei, Wojna, Pokój). Okres twórczości powojennej Picassa jest bardzo bogaty, różnorodny i niepoddający się klasyfikacji. Na tle sztuki XX wieku osobowość twórcza Picassa miała olbrzymi wpływ na każdą dziedzinę współczesnej plastyki.
Zmarł w Mougins we Francji na niewydolność płuc i serca. Miał 91 lat. Przed śmiercią obudził się ze snu o 11:30, jednak nie mógł wstać z łóżka. Zmarł o 11:40, zanim lekarz zdążył przybyć. Został pochowany na terenie Château de Vauvenargues w Vauvenargues.
W 2010 roku odnaleziono 271 nieznanych dzieł Picassa (kolaże, akwarela, gwasze, litografie, zeszyty i rysunki) pochodzących z lat 1900–1932.
Życie prywatne
Związki
Picasso ożenił się dwukrotnie i miewał liczne romanse. Miał czwórkę dzieci:
W 1927 roku wszedł w związek z Marią Theresą Walter. Picasso podszedł do niej i powiedział: „Masz interesującą twarz. Chciałbym namalować twój portret. Jestem Picasso”. Walter nie znała jego nazwiska, ale była zachwycona komplementem. Popełniła samobójstwo poprzez powieszenie w 1977 roku.
Po relacji z Marią Walter, w 1936 roku artysta związał się z Dorą Maar. Poznali się po raz pierwszy w kawiarni. Picasso zainteresował się nią, kiedy ujrzał jak Maar wbija nóż w blat stołu, pomiędzy swe palce. Według relacji Picasso czerpał satysfakcję z poniżania jej i doprowadzania jej do płaczu.
Po związku z Dorą Maar, malarz związał się z Françoise Gilot. Twierdziła ona, że Picasso bywał okrutny i znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie (np. zgasił jej na twarzy papierosa).
Francoise Gilot i Pablo Picasso, 1952 r.
Drugą żoną i ostatnią partnerką Picassa była Jacqueline Roque. 15 października 1986 roku odebrała sobie życie, strzelając do siebie z pistoletu.
Poglądy
Picasso przejawiał poglądy mizoginistyczne. W jednym z jego najbardziej znanych cytatów stwierdził, że dla niego kobiety dzielą się na dwie kategorie: „boginie i wycieraczki”.
Był nałogowym palaczem papierosów. Biograf John Richardson stwierdził, że nałogami Picassa były „praca, seks i tytoń”. Picasso pracował w odosobnieniu, po dziesięć godzin dziennie.
W maju 2004 roku dom aukcyjny Sotheby’s sprzedał obraz Chłopiec z fajką (1905) za 126,4 mln dolarów (cena wylicytowana, bez kosztów domu aukcyjnego: 104,2 mln dolarów). W maju 2010 roku sprzedano obraz Akt, zielone liście i popiersie (1932) za 112 mln dolarów (cena wylicytowana: 106,5 mln dolarów). W maju 2006 roku dom aukcyjny Sotheby’s sprzedał obraz Dora Maar z kotem (1941) za 107,9 mln dolarów (cena wylicytowana: 95,2 mln dolarów), a w roku 2015 obraz Przepiękny dom za 164,4 mln dolarów. Za autoportret artysty Yo, Picasso zapłacono 47,85 miliona dolarów – co jest jedną z niższych cen, jaką zapłacono za obraz artysty. Nie bez powodu więc twórczość Pablo Picasso jest umieszczana co roku w zestawieniach dzieł sztuki o największej wartości.
drugim sezonie serialu Geniusz (sportretował go Antonio Banderas).
Uwagi
↑Picasso było panieńskim nazwiskiem matki malarza i zgodnie z hiszpańskim zwyczajem powinien przyjąć nazwiska obojga rodziców i tak też podpisywał swoje wczesne prace („Pablo Ruiz Picasso” lub „Pablo R. Picasso”), później jednak zaprzestał używania nazwiska ojca.
