| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Alma Mater | |
| Praca | |
| Biuro |
Centralne Biuro Studiów i Projektów Budownictwa Kolejowego |
| Budynki |
dworzec Warszawa Śródmieście, dworzec Warszawa Wschodnia, dworzec Warszawa Centralna (wszystkie wspólnie z A. Romanowiczem) |
| Odznaczenia | |
Piotr Paweł Szymaniak (ur. 26 czerwca 1911 w Warszawie zm. 18 sierpnia 1967 w Warszawie) – polski architekt, autor projektów architektonicznych dworców i przystanków kolejowych w Warszawie, obiektów sportowych i innych obiektów użyteczności publicznej. Wieloletni partner zawodowy i współpracownik Arseniusza Romanowicza.



Syn Marii Bartosik i Jana Szymaniaka. W 1930 ukończył gimnazjum męskie im. A. Kreczmara w Warszawie oraz zdał maturę typu humanistycznego. Dyplom pod kierunkiem Rudolfa Świerczyńskiego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej uzyskał w 1938. Praktyki odbywał w pracowni Stanisława Marzyńskiego w 1934.
W latach 1938–1939 pracował w Biurze Budowlanym Dworca Głównego w Warszawie. Podczas II wojny światowej pracował przy remoncie spalonego w 1939 dworca.
W 1944 wywieziony do obozu pracy przymusowej w Berlinie, skierowany do pracy przy projektach na rzecz Deutsche Reichsbahn.
W 1945 zatrudniony krótko w Stołecznym Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych na stanowiku kierownika robót, a następnie w Warszawskiej Dyrekcji Odbudowy, gdzie pracował przy odbudowie lub budowie placówek medycznych i budynków urzędów centralnych. W latach 1951–1967 pracował w Centralnym Biurze Studiów i Projektów Budownictwa Kolejowego w Warszawie.
Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich od 1934 lub 1935. Autor artykułów na temat architektury i urbanistyki, m.in. w czasopismach „Architektura”, „Stolica” oraz „Przegląd Kolejowy”.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 135-6-24).