Pollucyt

Pollucyt
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

(Cs,Na)2[AlSi2O6]2 x H2O
uwodniony glinokrzemian cezu i sodu

Twardość w skali Mohsa

6,5-7,0

Przełam

muszlowy, nierówny

Łupliwość

brak

Układ krystalograficzny

regularny

Gęstość

2,85 – 2,94 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

bezbarwny, biała, kremowa, szara, różowy do fioletowego, czasami niebieski

Rysa

biała

Połysk

szklisty, tłusty

Multimedia w Wikimedia Commons

Pollucyt (pollux) – minerał z gromady krzemianów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Nazwa pochodzi od imienia jednego z dwóch braci bliźniaków (łac. Pollux) z mitologii; drugi z braci to Kastor (petalit). Minerały te zwykle współwystępują ze sobą.

Charakterystyka

Właściwości

Rzadko tworzy kryształy o pokroju izometyrycznym, najczęściej są one dobrze wykształcone i bogate w ściany (przeważa forma dwudziestoczterościanu i sześcianu lub jego kombinacji). Występuje w skupieniach zbitych, drobnoziarnistych lub w postaci zwietrzałej (częściowo przeobrażony w kaolinit). Jest kruchy, przezroczysty, topi się z trudnością tworząc białe szkliwo. Nadaje płomieniowi barwę czerwonożółtą. Nie rozpuszcza się w kwasach. Często zawiera domieszki potasu, rubidu, talu. Spotyka się okazy z różowymi żyłkami kokeitu.

Występowanie

Minerał pochodzenia hydrotermalnego występuje głównie w kawernach granitów, pegmatytach granitowych. Minerały towarzyszące: petalit, lepidolit, spodumen, kwarc, mikroklin. Minerały podobne: hialit, kwarc.

Miejsca występowania:

Zastosowanie

Zobacz też

petalit, lepidolit, spodumen, kwarc, mikroklin.

Bibliografia

Linki zewnętrzne