| wieś | |
Cerkiew św. Onufrego, widok ogólny | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Sołectwo | |
| Liczba ludności (2024) |
49 |
| Strefa numeracyjna |
16 |
| Kod pocztowy |
37-742 |
| Tablice rejestracyjne |
RPR |
| SIMC |
0602549 |
Położenie na mapie województwa podkarpackiego | |
Położenie na mapie Polski | |
Posada Rybotycka – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Fredropol. Wieś jest położona w dolinie Wiaru, w Parku Krajobrazowym Pogórza Przemyskiego.
Administracyjnie wieś jest częścią sołectwa Rybotycze.
W czasach przynależności tych okolic do Księstwa halicko-wołyńskiego, prawdopodobnie w połowie XIV w. powstał w Posadzie Rybotyckiej prawosławny klasztor pw. św. Onufrego (od 1692 r. greckokatolicki), a przy klasztorze założono osadę, wzmiankowaną w dokumentach z 1367 jako Honoffry. Nazwa „Posada” pojawia się po raz pierwszy w 1494 roku, czyli już w czasach przynależności tych ziem do Korony Królestwa Polskiego. Wieś wchodziła w skład klucza rybotyckiego. W XVI wieku Posada Rybotycka była częścią ziemi przemyskiej Korony Królestwa Polskiego (województwo ruskie)[potrzebny przypis].
W 1772 roku, po I rozbiorze Polski, miejscowość znalazła się pod zaborem austriackim i stała się częścią austriackiej prowincji Galicja. W 1919 roku Posada Rybotycka wróciła w granice odrodzonej Polski. W 1921 liczyła 98 domów i 602 mieszkańców, z tego 75 deklarowało narodowość polską. W 1945 ludność ukraińską wysiedlono na Ukrainę. Obecnie w Posadzie Rybotyckiej pozostało kilkanaście zabudowań[potrzebny przypis].
W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej w Posadzie Rybotyckiej byli Tyszkowscy. Pod koniec XIX wieku właścicielem tabularnym dóbr we wsi był Paweł Tyszkowski.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie przemyskim.

Na zachodnim skraju, na pagórku stoi murowana cerkiew obronna pw. św. Onufrego, najstarsza zachowana cerkiew w Polsce (do 1692 prawosławna, później greckokatolicka).
Cerkiew składa się z trzech połączonych wież, z czterospadowymi dachami.
W 1968 została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A-210 z 10.04.1968).