Historia
Za czasów polskich wieś leżała w starostwie przemyskim. Należała do dobromilskich dóbr koronnych. Wspominana w roku 1464, kiedy Mikołaj z Koniecpola, podkomorzy i starosta przemyski, zatwierdził wójtostwo (kniaźstwo) we wsi Makowa niejakiemu Eliaszowi Wołochowi. W roku 1578 król Stefan Batory ustanowił dla poddanych wsi wymiar robocizny: od połowy łanu jeden dzień, od całego łanu - 2 dni w tygodniu.
W ramach tzw. kolonizacji józefińskiej w 1783 r. na jej terenach utworzono kolonię, w której osiedlono niemiecką ludność wyznania ewangelickiego. W roku 1787 wieś (zw. Makowa Narodowa albo M. Rustykalna) oraz Kolonię (niem. Hohberg) włączono do klucza dobromilskiego. W roku 1880 było w Makowej Rustykalnej 385 mieszkańców (z tego 300 grekokatolików i 8 katolików rzymskich), a w Makowej-Kolonii 223 mieszkańców. W Makowej-Kolonii Niemcy stanowili znaczący odsetek mieszkańców jeszcze w latach międzywojennych.
W latach 80. XIX w. funkcjonował tu tartak z napędem wodnym, przerabiający rocznie ok. 1000 m³ drewna.
W 1878/1879 zbudowano tu drewnianą cerkiew greckokatolicką pw. Jana Chrzciciela (parafia erygowana już w XV w.). Została zniszczona po wojnie. Od 1783 r. istniała w Kolonii filia parafii ewangelicko-augsburskiej z Bandrowa. Mieszkańcy wyznania rzymskokatolickiego należeli do parafii w Kalwarii Pacławskiej.
W II Rzeczypospolitej wieś położona powiecie dobromilskim województwa lwowskiego. W październiku 1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tu 15 Polaków, paląc wszystkie gospodarstwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
49°38′59″N 22°40′37″E/49,649722 22,676944
