René Charpentier

René Charpentier
Data i miejsce urodzenia

9 czerwca 1909
Paryż

Data i miejsce śmierci

2 stycznia 1999
Paryż

Zawód, zajęcie

polityk, inżynier rolnictwa

Stanowisko

deputowany do Zgromadzenia Narodowego (1945–1967), poseł do Parlamentu Europejskiego (1958–1967)

Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Medal Ruchu Oporu (Francja)

René Charpentier (ur. 9 czerwca 1909 w Paryżu, zm. 2 stycznia 1999 tamże) – francuski polityk i inżynier rolnictwa, wieloletni deputowany Zgromadzenia Narodowego i poseł do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys

Syn samorządowca i dyplomaty Jean-Charles’a. Ukończył studia z inżynierii rolnictwa na uczelni École nationale supérieure d’agronomie de Grignon, następnie prowadził gospodarstwo rolne w Le Thoult-Trosnay. Od 1943 obszar tej farmy służył jako punkt zrzutu spadochroniarzy i paczek transportowanych przez brytyjskie lotnictwo. Ze względu na swoją współpracę z ruchem oporu w listopadzie 1943 aresztowany przez Gestapo, następnie był zesłany do KL Buchenwald i do podobozu KL Flossenbürg w Litomierzycach. Przeżył pobyt w obozie, następnie powrócił do Francji.

W 1945 związał się z Ludowym Ruchem Republikańskim, a w latach 60. z Centrum Demokratycznym(inne języki). W latach 1945–1964 zasiadał w radzie generalnej departamentu Marna, był także radnym gminy Le Thoult-Trosnay i sędzią konstytucyjnego organu Haute Cour de justice. W latach 1945–1967 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym z departamentu Marna (początkowo do 1946 miał on charakter zgromadzenia konstytucyjnego). Był ponadto oddelegowany do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1949–1959) i Parlamentu Europejskiego (1958–1967).

Od 1933 żonaty z Mademoiselle Ternynck-Masure, miał troje dzieci.

Odznaczenia

Odznaczony Legią Honorową V klasy, Krzyżem Wojennym i Medalem Ruchu Oporu.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 René Charpentier. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2026-09-22]. (fr.).
  2. ↑ René Charpentier. pamatnik-terezin.cz. [dostęp 2026-09-22]. (cz.).
  3. ↑ M. René Charpentier. pace.coe.int. [dostęp 2026-09-22]. (ang.).
  4. ↑ Forging ahead. European Parliament 1952–1988. 36 years. Wyd. III. Luksemburg: Urząd Publikacji Wspólnot Europejskich, 1989, s. 52. ISBN 92-823-0154-0. [dostęp 2026-09-22].