Ośrodek przemysłowy kraju i największy chorwacki port handlowy (m.in. dowóz ropy naftowej), rybacki i tranzytowy. Rozwinięty przemysł stoczniowy, maszynowy, chemiczny, papierniczy, materiałów budowlanych, włókienniczy oraz spożywczy. Znajduje się tu rafineria ropy naftowej z rurociągiem naftowym do rafinerii w Sisaku.
Osiedla ludzkie istniały na terenie Rijeki w starożytności – osadnictwo celtyckie, greckie, rzymskie – w czasach Imperium Rzymskiego miasto było znane jako Flumen. Następnie było podbijane przez Ostrogotów, Bizancjum, Longobardów, Awarów, a w 452 zostało zniszczone przez Hunów. Największe znaczenie i świetność miasto przeżywało w średniowieczu – dogodne położenie sprzyjało bogaceniu się na handlu, wysokie mury chroniły przed najeźdźcami. Chorwaci zaczęli zasiedlać miasto od VII wieku, następnie Rijeka przeszła we władanie węgierskie, a w XV wieku pod rządy Habsburgów. W 1723 została proklamowana „wolnym portem”. W XIX wieku nastąpił intensywny rozwój gospodarczy. Od 1870 Rijeka znajdowała się w jednostce administracyjnej (podlegającej bezpośrednio pod jurysdykcję Budapesztu) wchodzącej w skład Krajów Korony Świętego Stefana – węgierskiej części dualistycznych Austro-Węgier.
W 1920 Włochy i Królestwo SHS porozumiały się, w wyniku czego powstało Wolne Miasto Fiume, które jednak na mocy traktatu rzymskiego w 1924 uległo podziałowi – większość terytorium i samo miasto przyłączono do Królestwa Włoch. Granica między Rijeką a wsią Sušak biegła jak dawna granica między terytorium Rijeki a Królestwem Chorwacji (autonomicznym regionem w węgierskiej części Austro-Węgier) i w niektórych miejscach na pamiątkę dawnego podziału jej przebieg jest zaznaczony do dziś.
Po II wojnie światowej, w 1947, miasto zostało przyłączone do Jugosławii.
45°19′N 14°25′E/45,316667 14,416667
