„Schlesien” w Kanale Panamskim, 8 marca 1938 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Wodowanie |
28 maja 1906 |
| Wejście do służby |
5 maja 1908 |
| Wycofanie ze służby |
4 maja 1945 |
| Los okrętu |
wpłynął na minę w 1945; wysadzony w powietrze przez Niemców |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 12 100 t |
| Długość |
127,6 m |
| Szerokość |
22,2 m |
| Zanurzenie |
8,2 m |
| Napęd | |
| napęd: siłownia o maksymalnej mocy 18 923 KM: 12 kotłów parowych, trzy 3-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania; 3 śruby napędowe | |
| Prędkość |
18,5 węzła |
| Zasięg |
4800 mil morskich przy prędkości 10 węzłów |
| Uzbrojenie | |
| 4 działa kalibru 280 mm, 14 dział kalibru 170 mm, 20 dział kalibru 88 mm, 6 podwodnych 450 mm wyrzutni torped. | |
| Załoga |
743–802 oficerów i marynarzy |
Schlesien – niemiecki pancernik z okresu obu wojen światowych.
Był to jeden z 5 pancerników – przeddrednotów typu Deutschland (najbardziej znanym okrętem tego typu był „Schleswig-Holstein”). Nazwa okrętu pochodzi od Śląska, ówczesnej prowincji Niemiec. „Schlesien” wszedł do służby w 1908 roku. Używany był bojowo w czasie I wojny światowej, m.in. brał udział w bitwie jutlandzkiej. Po I wojnie światowej zezwolono Niemcom zachować 6 przestarzałych pancerników, między którymi był „Schlesien”. W okresie międzywojennym używany był jako okręt szkolny.


„Schlesien” wziął ograniczony udział w pomocniczych operacjach II wojny światowej, będąc już wówczas całkowicie przestarzałym okrętem. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku, wraz z bliźniaczym pancernikiem „Schleswig-Holstein”, ostrzeliwał polskie pozycje i baterie nadbrzeżne na Helu. 27 września 1939 r. odbył pojedynek z baterią nr 32 „duńską”, której pociski wybuchały blisko, lecz bez większych uszkodzeń. W kwietniu 1940 roku uczestniczył w zajęciu Danii, następnie do 1944 roku służył jako hulk mieszkalny i lodołamacz, stacjonując w Gdyni. W 1941, po ataku na ZSRR, zabezpieczał stawianie zagród minowych na Bałtyku. Od września 1944 roku, ze wzmocnioną artylerią przeciwlotniczą, służył jako okręt obrony przeciwlotniczej. W marcu i kwietniu uczestniczył w obronie Gdyni przed wojskami radzieckimi, następnie ewakuowany do Świnoujścia. 2 maja 1945 wszedł na minę magnetyczną koło Uznam, uszkodzony został odholowany do Świnoujścia, gdzie został zatopiony przez sowieckie lotnictwo 4 maja. Wrak został złomowany w latach 1949–56.
Stan na 1939: 10 × 150 mm 6 x 105,6 mm, 4 × 37 mm