Kariera sportowa
Karierę sportową zaczynał od kajakarstwa, ale szybko porzucił tę dyscyplinę i zajął się lekkoatletyką. W 1989 był czternasty w rywalizacji dziesięcioboistów podczas mistrzostw Europy juniorów, a rok później zajął siódme miejsce na juniorskich mistrzostwach świata. Zdobył srebrny medal na uniwersjadzie w 1995 w Fukuoce. Na początku 1996 był czwarty w halowych mistrzostwach Europy, a latem zajął piętnaste miejsce w igrzyskach olimpijskich. Nie ukończył siedmioboju na halowych mistrzostwach globu oraz dziesięcioboju na mistrzostwach świata, rozgrywanych w 1997 roku. W 1998 został w sezonie zimowym halowym mistrzem Europy, a latem nie ukończył konkurencji na czempionacie Starego Kontynentu. Zwyciężył w siedmioboju na halowych mistrzostwach świata w Maebashi w 1999. Reprezentował Polskę w pucharze Europy w wielobojach lekkoatletycznych oraz startował w prestiżowym Hypo-Meeting w Götzis.
Wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw Polski seniorów – w dziesięcioboju zdobył dwa złota (Kielce 1991 i Zielona Góra 1994), srebro (Kielce 1990) oraz brąz (Piła 1990). Chmara ma na koncie także brązowy medal mistrzostw kraju w skoku o tyczce (Bydgoszcz 1997).
Czterokrotnie był halowym mistrzem Polski w siedmioboju (Spała 1991, Spała 1993, Spała 1994 i Spała 1999). Ma na koncie dwa srebra halowego czempionatu – w 1999 był drugi w skoku o tyczce, a w 2001 w siedmioboju.
W czasie swojej kariery trzy razy poprawiał rekord Polski. Chmara był pierwszym polskim lekkoatletą, który w dziesięcioboju uzyskał wynik ponad 8500 punktów. Swój najlepszy wynik w dziesięcioboju, jednocześnie rekord Polski, osiągnął w 1998 w Alhama de Murcia (8566 pkt), w siedmioboju również w 1998 w Walencji (6415 pkt).
W 1991 zdyskwalifikowano go za stosowanie dopingu.
