Skleryt – stwardniała, zesklerotyzowana lub zwapniała część ciała niektórych zwierząt. Terminu tego w różnych grupach zwierząt używa się do określania różnych struktur, na przykład u stawonogów – ektodermalnych, a u szkarłupni – mezodermalnych.
Skleryt – stwardniała, zesklerotyzowana lub zwapniała część ciała niektórych zwierząt. Terminu tego w różnych grupach zwierząt używa się do określania różnych struktur, na przykład u stawonogów – ektodermalnych, a u szkarłupni – mezodermalnych.
U owadów każdy typowy pierścień ciała składa się z czterech sklerytów:
Znaczna część strzykw nie ma szkieletu zewnętrznego, występują jedynie znajdujące się wewnątrz ciała zwapniałe skleryty. Stąd zapis kopalny tych zwierząt ogranicza się najczęściej tylko do izolowanych sklerytów; ich badaczką była Marthe Deflandre-Rigaud. Z dewonu Polski podano kilkadziesiąt gatunków sklerytów różnych grup szkarłupni.
Skleryty są często jedyną formą zapisu różnych nieznanych skądinąd grup kopalnych, szczególnie wśród faun kambryjskich (tzw. small shelly fossils).
Całość zespołu sklerytów nazywa się sklerytomem (odpowiednik szkieletu). Całe sklerytomy znajduje się jedynie w bardzo rzadkich przypadkach; zwykle znajduje się izolowane skleryty. W związku z tym często konieczna jest mozolna rekonstrukcja sklerytomów na podstawie izolowanych sklerytów: tak na przykład rekonstrukcja kambryjskiego tommotiida (pierwotnego czułkowca) Eccentrotheca, przedstawiona przez paleontologów Christiana Skovsteda, Glenna Brocka, Timothy'ego Toppera, Johna Patersona i Larsa Holmera, była możliwa jedynie dzięki znalezieniu częściowo zestawionych sklerytów.
U ryb sklerytami czasem określa się pierścienie na łuskach. Sklerytami nazywane są też spikule gąbek.