Stanisław Tync

Stanisław Tync
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

7 czerwca 1889
Rzepiennik Strzyżewski

Data i miejsce śmierci

29 stycznia 1964
Wrocław

profesor zwyczajny
Specjalność: historia wychowania
Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Doktorat

1923
Uniwersytet Jagielloński

Habilitacja

1928

Uczelnia

Uniwersytet Wrocławski

Okres zatrudn.

1946–1960

Stanisław Franciszek Tync (ur. 7 czerwca 1889 w Rzepienniku Strzyżewskim, zm. 29 stycznia 1964 we Wrocławiu) – polski historyk wychowania oraz pedagog, profesor zwyczajny Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys

Grób prof. Stanisława Tynca na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu

Był synem Bolesława i Antoniny z Dzikiewiczów. Jego ojciec był nauczycielem szkoły ludowej. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przyjechał w 1920 roku do Torunia, gdzie pracował jako nauczyciel w gimnazjum. Uzyskał stopień doktora filozofii w 1923 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim, habilitował się w 1928 roku. Był uczniem Stanisława Kota. W okresie międzywojennym pracował w szkolnictwie średnim, m.in. w latach 1919–1920 uczył języka polskiego w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Był dyrektorem Państwowych Wyższych Kursów Nauczycielskich w Toruniu oraz w Poznaniu w latach 1931–1939. W 1946 roku osiedlił się we Wrocławiu, gdzie w tymże roku otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego pedagogiki i został kierownikiem Katedry Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego. Przeszedł na emeryturę w 1960 roku. Zajmował się dydaktyką języka polskiego. Był autorem 17 tomów czytanek dla szkół powszechnych oraz 14 przewodników metodycznych. Jako historyk interesował się przede wszystkim okresem renesansu i oświecenia. Pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu.

Materiały archiwalne Stanisława Tynca znajdują się w PAN Archiwum w Warszawie pod sygnaturą III-138.

Ważniejsze prace

Przypisy

  1. 1 2 3 Władysław Szulakiewicz: Historia Wychowania na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika - twórcy i proces instytucjonalizacji. W: Joanna Falkowska, Dorota Grabowska-Pieńkosz: Historia wychowania na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Toruń: 2018, s. 5. ISBN 978-83-945490-2-2.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Uniwersytet Wrocławski w latach 1945-1970. Księga Jubileuszowa. Władysław Floryan (red). Wrocław — Warszawa — Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1970, s. 77.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Dyrektorzy. - Liceum Ogólnokształcące im. Marii Curie-Skłodowskiej w Kazimierzy Wielkiej. [dostęp 2021-11-20].
  4. ↑ Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto jest?. archive.org, 1938. s. 762. [dostęp 2025-12-10].
  5. ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 301. ISBN 83-06-02325-0.
  6. 1 2 Uniwersytet Wrocławski w latach 1945-1970. Księga Jubileuszowa. Władysław Floryan (red). Wrocław — Warszawa — Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1970, s. 73.
  7. ↑ Wyszukiwarka grobów. groby.cui.wroclaw.pl
  8. ↑ Spis inwentarzy, Polska Akademia Nauk Archiwum w Warszawie, [dostęp 2024-03-07].

Bibliografia

Linki zewnętrzne