Stanomino

Stanomino
wieś
Ilustracja
Pałac w Stanominie
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

białogardzki

Gmina

Białogard

Sołectwo

Laski

Wysokość

42 m n.p.m.

Liczba ludności (2007)

701

Strefa numeracyjna

94

Kod pocztowy

78-217

Tablice rejestracyjne

ZBI

SIMC

0302907

Położenie na mapie gminy wiejskiej Białogard
Mapa konturowa gminy wiejskiej Białogard, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Stanomino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Stanomino”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Stanomino”
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego
Mapa konturowa powiatu białogardzkiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Stanomino”
Ziemia53°57′28″N 15°53′54″E/53,957778 15,898333

Stanomino (do 1945 r. niem. Standemin) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 701 mieszkańców. Wieś wchodzi w skład sołectwa Laski, jest największą w gminie.

Geografia

Wieś leży ok. 2 km na północny zachód od Lasek, między Białogardem a Sławoborzem, w pobliżu rzeki Topiel. W okolicy występują torfowiska niskie.

Historia

Stare lenno rodziny Wopersnow wzmiankowane jest już w 1523 roku. Od 2. poł. XVIII wieku majątek często zmieniał właścicieli. W 1782 r. miejscowość nabyła rodzina von Puttkamer, w roku 1847 Gustav Melms. W 1860 roku mieszkało we wsi 218 osób. Pod koniec XIX wieku Stanomino nabyli von Braunschweigowie, w których władaniu pozostało ono do końca II wojny światowej. Powstanie takich obiektów jak dwóch stodół, obory, jałownik należy odnieść do lat 80. XIX wieku. Dobro Stanomino należało do średnich posiadłości ziemskich w tej części Pomorza. W 1910 roku za Fredricha von Braunschweiga powierzchnia majątku wynosiła 911 ha, w tym gruntów ornych 610 ha, łąk 100 ha, pastwisk 15 ha, lasów 180 ha, wód 2 ha, dróg 4 ha. Po wojnie przez około dwa lata na terenie majątku stacjonowały wojska radzieckie. W 1957 roku utworzono PGR jako samodzielną jednostkę. W dniu 1 lipca 1971 roku utworzono Kombinat Państwowych Gospodarstw Rolnych w Stanominie. Na początku lat 90. XX wieku zlikwidowano KPGR, nieruchomości zostały przejęte przez AWRSP i sprywatyzowane.

Zabytki

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:

inne zabytki

Przyroda

Aleje:

Turystyka

Przez Stanomino wiodą dwa lokalne szlaki turystyczne:

Pagórek kemowy w okolicy to Trudna Góra.

Gospodarka

W Stanominie znajduje się jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej,

We wsi funkcjonują: wodociąg grupowy zaopatrujący wieś oraz Laski i Sińce, zbiorczy system odprowadzania ścieków, mechaniczno-biologiczna oczyszczalnia ścieków (rów cyrkulacyjny) wybudowana w latach 70. oraz kotłownia gazowa. Oba ostatnie zakłady zarządzane są przez Spółdzielnię Mieszkaniową „PRZYSZŁOŚĆ”.

Wieś podłączona jest do sieci gazowej w Ciechnowie.

Kultura i sport

We wsi jest szkoła podstawowa, stadion sportowy, działa tutaj Gminna Biblioteka Publiczna z czytelnią internetową.

Ludowy Zespół Sportowy we wsi to „Orzeł” Stanomino, należący do Gminnego Zrzeszenia LZS.

Istnieje również Koło Ligi Obrony Kraju.

Corocznie odbywają się tutaj „Turnieje Strzeleckie”.

Komunikacja

W Stanominie znajduje się przystanek komunikacji autobusowej.

Przypisy

  1. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1208 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 127983.
  3. ↑ NID: Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków (księga A). nid.pl, 2022-12-21. [dostęp 2023-05-05]. (pol.).
  4. ↑ „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin.
  5. ↑ Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 181, ISBN 978-83-7495-133-3.
  6. ↑ „Starostwo Powiatowe”. Białogard.

Bibliografia

Linki zewnętrzne