Urodził się w Ispinie, w ówczesnym powiecie bocheńskim, w rodzinie Klemensa, leśniczego, i Stefanii z d. Górnisiewicz. W dniach 22–23 września 1913 zdał egzamin dojrzałości w c. i k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 414. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 5 pułk piechoty Legionów. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 67 pułku piechoty w Brodnicy. W następnym roku pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego, a od 1924 roku zajmował stanowisko kwatermistrza pułku. W lipcu 1925 roku został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy I batalionu. 9 sierpnia 1926 roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko kierownika kancelarii, pozostając oficerem nadetatowym 67 pp. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 2 listopada 1928 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze hospitanta Kursu Normalnego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził piechotą 28 Dywizji Piechoty, a od 8 do 16 września dowodził tą dywizją. 29 września dostał się do niewoli niemieckiej. W październiku 1939 roku został zwolniony z niewoli. Do stycznia 1944 roku pełnił funkcję inspektora w Biurze Inspekcji Komendy Głównej Armii Krajowej, po czym został zwolniony z Armii Krajowej.
pułkownik dyplomowany piechoty
.png){kind=small}
