| Data urodzenia |
6 listopada 1926 |
|---|---|
| Data śmierci |
9 lutego 2010 |
| Doktor habilitowany nauk filozoficznych | |
| Specjalność: historyk filozofii | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1955 – historia filozofii |
| Habilitacja |
1969 |
| pracownik naukowy | |
| Instytut badawczy | |
| Okres zatrudn. |
od 1967 |
Swietozar Aleksandrowicz Efirow (ros. Светозар Александрович Эфиров; ur. 6 listopada 1926, zm. 9 lutego 2010) – radziecki i rosyjski historyk filozofii, specjalista w zakresie historii filozofii i historii socjologii.
W 1950 roku ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, po czym kontynuował naukę na aspiranturze Instytutu Filozofii Akademii Nauk ZSRR i przez pewien czas był tam pracownikiem naukowym. W 1955 roku obronił rozprawę kandydacką pt. Reakcyjna istota filozofii B. Crocego (ros. Реакционная сущность крочеанства). W 1967 roku rozpoczął zatrudnienie w Instytucie Socjologii Akademii Nauk ZSRR. W 1969 uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych na podstawie rozprawy Podstawowe kierunki i tendencje włoskiej filozofii burżuazyjnej XX wieku (ros. Основные направления и тенденции итальянской буржуазной философии XX века). Obszarem jego zainteresowań naukowych były filozofia i socjologia we Włoszech, Francji oraz w krajach anglojęzycznych.
Był autorem licznych haseł w Encyklopedii Filozoficznej oraz jednym z autorów podręcznika Historia filozofii pod redakcją M.A. Dynnika, gdzie napisał rozdziały o filozofii i kulturze włoskiej.