| Tangara desmaresti | |||
| (Vieillot, 1819) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
tangarka czarnoczelna | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
| Zasięg występowania | |||
Tangarka czarnoczelna (Tangara desmaresti) – gatunek małego ptaka z podrodziny tanagr (Thraupinae) w rodzinie tanagrowatych (Thraupidae). Zamieszkuje Amerykę Południową – jest endemitem Brazylii. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski.
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał francuski ornitolog Louis Pierre Vieillot w 1819 roku na łamach „Nouveau dictionnaire d'histoire naturelle, appliquée aux arts, a l'agriculture, a l'économie rurale et domestique, a la médecine, etc.”. Autor nadał ptakowi nazwę Tanagra Desmaresti, a jako miejsce typowe podał „Bresil” (tj. Brazylię), co później uściślono do Rio de Janeiro. Uznawany jest za gatunek monotypowy. Jest gatunkiem sympatrycznym z pokrewną tangarką czarnogardłą (Tangara cyanoventris).
Mały ptak o ciemnobrązowych tęczówkach. Dziób prosty, gruby, dość krótki, czarny. Nogi i stopy ciemnoszare. Ubarwienie głowy jest charakterystyczne dla tego gatunku i wyróżnia go spośród innych podobnych przedstawicieli rodzaju Tangara. Kantarek i dolna część czoła są czarne, środkowe czoło i okolice oczu turkusowobłękitne. Policzki i okolice uszu są zielonkawe, podbródek żółtawy z czarnym akcentem w okolicy dzioba. Podgardle pomarańczowożółte z czarną plamką pod podbródkiem. Pokrywy podogonowe i środkowe części dolnej partii brzucha są jaskrawożółte. Ogon w większości czarny. Skrzydła czarno-zielone. Nie występuje dymorfizm płciowy. Młode osobniki nie zostały opisane. Masa ciała 19–21,5 g, długość ciała 13–14 cm.
Wymiary szczegółowe:
| Długość skrzydła (mm) | 66,2 – 70,6 |
| Długość ogona (mm) | 62,0 – 65,1 |
| Długość skoku (mm) | 19,6 – 20,8 |
| Długość dzioba (mm) | 7,2 – 7,3 |
Tangarka czarnoczelna występuje w ograniczonym obszarze południowo-wschodniej Brazylii, rozciągając się na północ do Espírito Santo, na zachód do Minas Gerais i na południe przez stan Paraná do Santa Catarina. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 445 tys. km². Ptak ten występuje na wysokościach do 800 m n.p.m. do 1800 m n.p.m., chociaż lokalnie obserwowany był także na wysokościach do 2200 m n.p.m.
Jego głównym habitatem są wilgotne, wiecznie zielone górskie lasy. Najczęściej jest spotykany w koronach drzew, na małych lub średniej wielkości drzewach o drobnych liściach, a także wśród krzewów z rodziny zaczerniowatych (Melastomataceae). Gatunek ten spotykany jest także w lasach wtórnego wzrostu oraz na terenach plantacji. Dieta obejmuje głównie owoce i owady. Ptaki te żerują w koronach drzew. Tangarka czarnoczelna zdobywa pokarm, przeskakując z gałęzi na gałąź, a nie w trakcie lotu.
Nie ma wielu informacji o rozmnażaniu tego gatunku. Gniazda tangarki czarnogardłej, podobnie jak innych gatunków z rodzaju Tangara, mają formę głębokiej czarki i są dokładnie wyścielone. Najczęściej umieszczone są w pobliżu końcówek gałązek. Na podstawie obserwacji ptaków w niewoli – co prawdopodobnie odzwierciedla zachowania w naturze – gniazda buduje samica, a samiec pomaga w dostarczaniu materiału na ich budowę. W lęgu zazwyczaj spotyka się 3 białe jaja pokryte drobnymi jasnoszarymi plamkami. Wysiadywaniem jaj zajmuje się jedynie samica, a samiec od czasu do czasu ją dokarmia. Okres inkubacji trwa 12–13 dni.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN tangarka czarnoczelna jest uznawana za gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern). Wielkość populacji nie jest oszacowana, a gatunek ten opisywany jest jako dosyć pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.