Toby Cohn

Toby Cohn
Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1866
Wrocław

Data i miejsce śmierci

22 sierpnia 1929
Berlin

Miejsce spoczynku

Cmentarz żydowski w Berlinie-Weißensee

Zawód, zajęcie

lekarz neurolog

Alma Mater

Königliche Universität Breslau
Uniwersytet we Fryburgu

Toby Cohn (ur. 26 grudnia 1866 we Wrocławiu, zm. 22 sierpnia 1929 w Berlinie) – niemiecki lekarz neurolog i psychiatra, profesor tytularny, autor podręcznika elektroterapii.

Życiorys

Syn kupca Bernharda Cohna (1840–1914) i Rosalie z domu Cutmacher. Uczęszczał do Gimnazjum Św. Elżbiety w rodzinnym mieście do 1885 roku. Następnie studiował na Uniwersytecie we Wrocławiu, gdzie jego nauczycielem był m.in. Carl Wernicke, i na Uniwersytecie we Fryburgu. W 1891 roku został doktorem medycyny. Od kwietnia 1892 do stycznia 1893 był wolontariuszem w Klinice Psychiatrycznej i Chorób Nerwowych we Wrocławiu u Wernickego. Od 1893 roku w prywatnej poliklinice Emanuela Mendla w Berlinie. Mianowany profesorem tytularnym. Należał do zarządu Gminy Żydowskiej w Berlinie. Żonaty z Gertrud z domu Sokolowski. Zmarł 22 sierpnia 1929 w Berlinie. Pochowany jest na cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee (kwatera A6).

Grób Prof. Toby Cohna na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee

Prowadził prywatną poliklinikę w Berlinie pod adresem Karlstraße 20a, w której prowadził również zajęcia dla studentów medycyny i lekarzy praktyków. Jego uczniami byli m.in. Fritz Perls i Hermann Wolfgang Zahn. Cohn był biegłym w głośnej sprawie morderczyni Hedwig Müller.

Dorobek naukowy

Cohn był autorem ponad 50 publikacji naukowych. Jego podręcznik elektroterapii Leitfaden der Elektrodiagnostik und Elektrotherapie für Praktiker und Studierende doczekał się siedmiu wydań, ostatnie z 1924 roku, a także tłumaczeń na języki angielski, włoski, rosyjski i polski. Ponadto był autorem kilkunastu prac, dotyczących głównie elektroterapii i diagnostyki chorób neurologicznych. W 1920 roku jako pierwszy opisał łojotok w przebiegu parkinsonizmu (u pacjentów ze śpiączkowym zapaleniem mózgu). Spopularyzował wprowadzone przez Jolly’ego określenie miastenii, myasthenia pseudoparalytica. Napisał część haseł do Diagnostisch-therapeutisches Lexikon für praktische Ärzte.

Pośmiertnie, staraniem syna Fritza, ukazał się zbiór przetłumaczonych przez niego psalmów (Psalmen und Gebete in der Übersetzung aus dem hebräischen).

Lista prac

Przypisy

  1. ↑ Lebenslauf W: Histologisches und Physiologisches über die grossen Gallenwege und die Leber. Aus dem physiol. Inst, zu Breslau. Inaug.-Diss. Breslau, 1892
  2. ↑ Bernhard Cohn. Berliner Tageblatt (8.7.1914) s. 12
  3. ↑ Pagel JL: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien: 1901, s. 337.
  4. ↑ Wernicke. Chronik der koeniglichen Universitaet zu Breslau. Breslau, 1894
  5. ↑ Geschichte der Neurologie in Berlin. Bernd Holdorff, Rolf Winau (red.). Walter de Gruyter, 2000, s. 75, 135. ISBN 3-11-016913-4
  6. ↑ Familien-Anzeigen. Berliner Tageblatt (21.6.1921) s. 10
  7. ↑ Totenliste. Sozialistische Monatshefte 2, s. 185, 17.2.1930
  8. ↑ Aus der Gelehrtenwelt. Börsen-Halle (27.8.1929) s. 7
  9. ↑ Ratner. Professor Toby Cohn†. „Psychiatrisch-neurologische Wochenschrift”. 31 (41), s. 509, 1929.
  10. ↑ Alfred Etzold: Die Jüdischen Friedhöfe in Berlin. Henschel, 1991 s. 147
  11. ↑ MODERNGRAVES – Gedenken in der Moderne [online], www.moderngraves.com [dostęp 2017-11-27].
  12. ↑ Honan's Handbook to Medical Europe. P. Blakiston's son & co., 1912 s. 26
  13. ↑ Bocian B. Fritz Perls in Berlin, 1893-1933: Expressionismus, Psychoanalyse, Judentum. Peter Hammer Verlag, 2007 ISBN 3-7795-0086-8 s. 89
  14. ↑ Hermann Wolfgang Zahn: Narrenbühne Welt: Erinnerungen eines Psychiaters. H. Zahn, 1949 s. 127
  15. ↑ Benjamin Carter Hett: Death in the Tiergarten: murder and criminal justice in the Kaiser′s Berlin. Harvard University Press, 2004 ISBN 0-674-01317-4 ss. 206-210
  16. ↑ Kreuter A. Deutschsprachige Neurologen und Psychiater: ein biographisch-bibliographisches Lexikon von den Vorläufern bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts, Band 1. Saur, 1996 ss. 231-232
  17. ↑ Leitfaden der Elektrodiagnostik und Elektrotherapie. [dostęp 2011-04-23].
  18. ↑ E Martignoni, L Godi, C Pacchetti, E Berardesca i inni. Is seborrhea a sign of autonomic impairment in Parkinson's disease?. „J Neural Transm”. 104 (11-12), s. 1295-304, 1997. PMID: 9503275.
  19. ↑ Bibelarchiv-Birnbaum – Cohn. [dostęp 2011-04-24].