| Imię i nazwisko |
Thomas Alan Waits |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
7 grudnia 1949 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
piosenkarz, kompozytor, aktor, autor tekstów |
| Strona internetowa | |
Thomas Alan Waits (ur. 7 grudnia 1949 w Pomonie) – amerykański wokalista, kompozytor, instrumentalista, autor tekstów, poeta i aktor.
Choć twórczość Waitsa zaliczana jest przede wszystkim do rocka, to w jego muzyce krzyżują się wpływy jazzu, bluesa, folku, rock and rolla i tradycyjnego popu.
Tom Waits gra na instrumentach klawiszowych, gitarze, akordeonie oraz niekonwencjonalnych instrumentach, np. na chamberlinie. Na początku kariery (głównie przed wydaniem albumu Swordfishtrombones w 1983 roku) śpiewał najczęściej przy akompaniamencie sekcji jazzowych. Później, wraz z rozwojem ogólnej koncepcji muzycznej, brzmienie jego utworów zaczęło być bardziej rockowo-eksperymentalne. O jego albumie Rain Dogs jeden z krytyków napisał, że „był on tym punktem ostatecznej przemiany Waitsa z ekscentrycznego piosenkarza w prawdziwie dziwnego piosenkarza”.
Bardzo charakterystyczną cechą muzyki Waitsa jest jego niski głos. Śpiewa on swoje własne bardzo osobiste, melancholijne, gorzkie w wymowie, cyniczne, przesycone czarnym humorem poezje. Często są inspirowane literackimi dokonaniami przedstawicieli amerykańskiej literatury beat, zwłaszcza Jacka Kerouaca i Charlesa Bukowskiego. Sukcesy występów artysty charakteryzujące się kameralną teatralnością skłoniły Waitsa do spróbowania szczęścia w zawodzie aktora. Zagrał najczęściej epizodyczne, charakterystyczne role w kilku filmach, zyskując dobre recenzje krytyków. Tom Waits komponuje również muzykę filmową. Także niektóre z jego piosenek zostały wykorzystane w filmowych produkcjach. Współpracował m.in. z takimi reżyserami jak: Francis Ford Coppola, Jim Jarmusch, Robert Altman, Héctor Babenco, Terry Gilliam.
Waits jest od 1980 roku żonaty z Kathleen Brennan (wcześniej był związany z Rickie Lee Jones). Ma troje dzieci: córkę Kellesimone i synów Caseya Xaviera i Sullivana.
Zawsze wolał nagrywać dla małych wytwórni. Gdy jakaś stawała się „zbyt duża”, przenosił się do innej. Nigdy nie wystąpił w reklamie, uważając że byłoby to poniżające dla artysty. Nie zgodził się też na wielokrotne próby użycia jego muzyki w jakiejkolwiek z nich. Ma za to na koncie kilka wygranych pozwów o nielegalne użycie jego muzyki w celach komercyjnych, m.in. z Frito Lay, Audi, Oplem.
W Polsce dotychczas wydano dwie biografie tego artysty (na rynku angielskim i amerykańskim jest ich kilka). Są to, wydana w Krakowie w 1995 roku, książka Patricka Humphriesa Tom Waits. To fortepian jest pijany, nie ja... i pozycja Dzikie lata. Muzyka i mit Toma Waitsa napisana przez Jaya S. Jacobsa (Wydawnictwo Dolnośląskie 2007).
Wiosną 2000 roku Tom Waits wystąpił w Polsce, w Sali Kongresowej.
Waits jest członkiem tajnego stowarzyszenia znanego jako Sons of Lee Marvin.
| Rok | Tytuł | Uwagi |
|---|---|---|
| 1973 | Closing Time | |
| 1974 | The Heart of Saturday Night | |
| 1975 | Nighthawks at the Diner | nagrany na żywo przy małej widowni |
| 1976 | Small Change | |
| 1977 | Foreign Affairs | |
| 1978 | Blue Valentine | |
| 1980 | Heartattack and Vine | |
| 1982 | One From the Heart | Ścieżka dźwiękowa do filmu Francisa Forda Coppolli |
| 1983 | Swordfishtrombones | |
| 1985 | Rain Dogs | |
| 1987 | Franks Wild Years | Muzyka teatralna |
| 1988 | Big Time | Koncertowe CD, film i wideo |
| 1991 | Night on Earth | Ścieżka dźwiękowa do filmu Jima Jarmuscha |
| 1992 | Bone Machine | Nagroda Grammy Best Alternative Music Album |
| 1993 | The Black Rider | we współpracy z W.S. Burroughsem. Muzyka do sztuki teatralnej |
| 1999 | Mule Variations | Nagroda Grammy Best Contemporary Folk Album |
| 2002 | Blood Money | |
| 2002 | Alice | Opera |
| 2004 | Real Gone | |
| 2006 | Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards | 3 CD |
| 2009 | Glitter and Doom Live | 2 CD, Nagranie koncertowe z trasy „Glitter and Doom” |
| 2011 | Bad as Me |