Torpeda G7a

Torpeda G7a
Ilustracja
Państwo

 Niemcy

Rodzaj

torpeda ciężka

Platforma przenoszenia

okręty: podwodne, nawodne

Dane techniczne
Długość

716,4 cm

Średnica

533,4 mm

Masa

1538 kg

Pływalność ujemna

21%

Napęd

4-cylindrowy, gaz/para

Zasięg

5 km

Prędkość

44 węzły

Naprowadzanie

bezwładnościowe

Masa głowicy

280 kg

Ładunek głowicy

Schießwolle 36

Torpeda G7a – typ niemieckich torped parogazowych kalibru 533 milimetry z czasów II wojny światowej, służących do zwalczania jednostek nawodnych przeciwnika. W roku 1939 torpeda G7a stanowiła standardowe wyposażenie należących do Kriegsmarine U-Bootów, okrętów nawodnych oraz S-Bootów. Jej konstrukcja stanowiła rozwinięcie niemieckich torped G/7 z czasów I wojny światowej, sama stała się natomiast podstawą rozwoju najważniejszych niemieckich torped II wojny światowej G7e. Torpeda ta różniła się od torped stosowanych przez inne marynarki, przez zastosowanie w charakterze paliwa dekaliny (bicyklo[4.4.0]dekan) zamiast kerozyny.

Nie nosząca żadnej nazwy kodowej torpeda G7a oznaczona była jako Aparat nr 12, w swojej podstawowej wersji T1 była typową torpedą kontrolowaną bezwładnościowo, wkrótce jednak w programie FAT opracowano jej wersję oznaczoną jako T1 Fat 1, w programie LUT zaś wersję oznaczoną jako T1 Lut 1/2, w których torpeda nie poruszała się prostoliniowo lecz według z góry ustalonego wzoru.

OznaczenieT IT I Fat IT I Lut I/II
TypG7a
Numer aparatu12
Nazwa kodowa–
Średnica (cm)53,34
Długość (cm)716,3
Masa (kg)1538
Ujemna pływalność (%)21
Silnik4-cylindrowy
parogazowy
Moc350 KM przy 1470 obr./min
Prędkość maks. (węzły)44
Zasięg5 km / 44 w.
7,5 km / 40 w.
12,5 km / 30 w.
GłowicaKa, Kc
Ładunek wybuchowy (kg)280
DetonatorPi1 lub TZ3 z Pi3
Program–FATLUT

Uwagi

  1. ↑ FAT i LUT nie były odrębnymi typami torped, lecz opracowanymi w programach FAT i LUT wersjami torped wielu typów, od G7a/T1 aż po G7ut/T8.
  2. ↑ Podane wartości zasięgu torpedy G7a dotyczą początkowego okresu wojny. Pod koniec konfliktu torpedy G7a osiągały zasięg 6 km przy prędkości 44 węzłów, 8 km przy 40 węzłach i 14 km przy 30 węzłach. Rőssler 1989 ↓, s. 344 podaje błędnie zasięg wynoszący 75 km.

Przypisy

  1. 1 2 3 Branfill-Cook 2014 ↓, s. 61-63.
  2. ↑ Rőssler 1989 ↓, s. 344-345.
  3. ↑ Showell 2006 ↓, s. 65.
  4. 1 2 3 Campbell 2002 ↓, s. 263.
  5. ↑ Miller 2000 ↓, s. 87.

Bibliografia