Triumph TR7

Triumph TR7
Ilustracja
Producent

Triumph Motor Company

Projektant

Harris Mann

Okres produkcji

1975–1981

Miejsce produkcji

 Wielka Brytania:
Speke, Liverpool
Canley, Coventry
Solihull

Poprzednik

Triumph TR6

Dane techniczne
Segment

G

Typy nadwozia

2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy roadster

Silniki

R4 2,0 l

Skrzynia biegów

4-biegowa manualna
5-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna

Napęd

tylny

Długość

4065-4178 mm

Szerokość

1680 mm

Wysokość

1268 mm

Rozstaw osi

2160 mm

Masa własna

1015-1068 kg

Zbiornik paliwa

54 l

Ładowność

212-255 kg

Dane dodatkowe
Pokrewne

Triumph TR8

Triumph TR7 – brytyjski samochód sportowy produkowany od września 1974 do października 1981 przez Triumph Motor Company (filia British Leyland). Początkowo samochód powstawał w fabryce zlokalizowanej w Speke (Liverpool), w 1978 produkcję przeniesiono do Canley (Coventry), a w 1980 do fabryki Rovera w Solihull. Sprzedaż modelu na rynku USA została rozpoczęta w styczniu 1975 roku, debiut w Wielkiej Brytanii miał zaś miejsce w maju 1976. Powstało 112 368 egzemplarzy wersji coupé/hardtop oraz 28 864 sztuk cabriolet/roadster.

Do napędu użyto ośmiozaworowego silnika R4 o pojemności dwóch litrów, generował on moc maksymalną 106 KM (78 kW) (92 KM/69 kW na rynek północnoamerykański). Jednostka ta była bardzo podobna do tej stosowanej w samochodzie Triumph Dolomite Sprint. W TR7 montowano ją nad przednią osią, wzdłużnie do nadwozia. Napęd przenoszony był na oś tylną poprzez 4-biegową manualną skrzynią biegów. Opcjonalnie dostępna była 5-biegowa przekładnia ręczna oraz 3-biegowy automat.

Dane techniczne

GB

USA

Triumph TR8

Triumph TR8 różnił się od TR7 silnikiem, do napędu użyto jednostki V8 o pojemności 3,5 l znanej z Rovera SD1. W latach 1978–1981 powstało 2497 egzemplarzy TR8, większość sprzedano na terenie Ameryki Północnej.

Standardowo silnik wyposażony był w dwa gaźniki, opcjonalnie we wtrysk paliwa Bosch L-Jetronic. Pozostałe różnice w stosunku do TR7 to m.in.: inne przełożenie tylnego mostu, wydajniejsze hamulce, obręcze kół ze stopów lekkich czy też akumulator przeniesiony spod maski do bagażnika. Z powodu większego silnika masa własna wzrosła do nieco ponad 1200 kg.

Źródło