Tuchomie
Tuchomie (kaszub. Tëchómie , niem. Groß Tuchen ; tuż po wojnie Tuchomyśl ) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim , w powiecie bytowskim , w gminie Tuchomie . Ma status sołectwa.
Leży przy drodze krajowej nr 20 Stargard – Szczecinek – Gdynia i na trasie nieistniejącej już linii kolejowej (Lębork ) – Bytów – Miastko z przystankiem kolejowym Tuchomie . W miejscowości jest placówka Ochotniczej Straży Pożarnej i siedzibą gminy Tuchomie .
Dawniej dzieliło się na Tuchomie Królewskie (kaszb. Królewsczé Tëchòmié lub też Kr. Tëchòmie , Królewsczi Tëchòm , niem. Königlich Groß Tuchen ) i Tuchomie Szlacheckie (kaszb. Szlachecczé Tëchòmié lub też Szl. Tëchòmie , Szlachecczi Tëchòm , niem. Adelig Groß Tuchen ).
Integralne części wsi Tuchomie
SIMC Nazwa Rodzaj
1014010 Chocimierz część wsi
We wsi w 1956 urodził się Ludwik Prądzyński – polski związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL .
Inne miejscowości z prefiksem Tuchom : Tuchom , Tuchomek , Nowy Tuchom , Borzytuchom , Tuchomko
Historia
1315 – wzmianka o wsi „Tuchom” jako nadanej rycerzowi Kazimierzowi Święcy z Tuchomia (zapisany jako Kasimir von Tuchom)
do 1345 – właścicielem wsi jest rycerz Chocimir , który rezyduje w obronnym dworze
1385 – Tuchomie przechodzi w posiadanie zakonu krzyżackiego , budowa zamku
1400 – wójt bytowski nadał swemu słudze sołectwo w Tuchomiu razem z 30 łanami ziemi na prawie chełmińskim. W tym okresie powstaje na folwarku zarodowa stadnina koni.
1560 – budowa młyna
1637 – Tuchomie razem z Bytowem i Lęborkiem zostaje przyłączone do Królestwa Polskiego
1640 – oddanie katolikom przez protestantów kościoła św. Michała
1657 – 6 listopada Tuchomie po traktacie bydgoskim staje się lennem Brandenburgii do czasu wymarcia dynastii Hohenzollernów
1670 – ukończenie budowy małego kościoła ewangelickiego
1674 – pożar niszczy wieś i kościół ewangelicki
1691 – zakończenie budowy parterowego kościoła ewangelickiego o konstrukcji ryglowej
1695 – pożar niszczy katolicki kościół św. Michała
1704 – odbudowa kościoła katolickiego
1889 – budowa nowego neogotyckiego kościoła ewangelickiego
1905 – budowa nowego katolickiego kościoła pw. św. Michała
1909 – przeprowadzenie przez wieś linii kolejowej z Bytowa do Miastka
1938 – 95% deklaruje narodowość polską, działa Związek Polaków w Niemczech
1945 – Niemcy ewakuują mieszkańców, zajęcie do 6 marca wsi przez 70 Armię polową Armii Czerwonej wchodzącą w skład 2 Frontu Białoruskiego.
W 1946 w Tuchomiu założono prywatny teatr lalek , od 1966 Teatr Lalki „Tęcza” w SłupskuPaństwowy Teatr Lalki „Tęcza” w Słupsku.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Tuchomie .
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego .
Zabytki
Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są:
kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, XVII w., 1905, nr rej.: A-256 z 19.03.1960.
zespół dworski, 1 poł. XIX w., nr rej.: A-249 z 12.02.1966: dwór („Zamek” – zachowane piwnice) oraz ogród przy ul. Sobieskiego 73.
Ponadto w Tuchomiu znajdują się:
neogotycki kościół św. Wojciecha z 1889 r.
dworzec kolejowy z pocz. XX wieku
stara szkoła z I poł. XX wieku
XIX-wieczny cm. ewangelicki, położony na wzniesieniu porośniętym starodrzewem. Zachowało się kilka nagrobków
Przypisy
↑ Raport o stanie gminy Tuchomie w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 3.
↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych , Poczta Polska S.A. , październik 2022, s. 1313 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
1 2 3 GUS. Wyszukiwarka TERYT .
↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX , Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii , 5 listopada 2023, identyfikator PRNG : 141441.
1 2 Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 ( ISAP ) ).
↑ Strona gminy, sołectwa .
↑ Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262 ( ISAP ) ).
1 2 Czesław C. Piskorski Czesław C. , Pomorze Zachodnie, mały przewodnik , Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 294–295, ISBN 83-217-2292-X , OCLC 8032482 .
↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa , 30 czerwca 2026, s. 6 [dostęp 2016-12-19] .
↑ Piotr P. Skurzyński Piotr P. , Pomorze , Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 190, ISBN 978-83-7495-133-3 .
↑ Anna, Krzysztof Jakubowscy „Pomorskie cmentarze”, Gdańsk 2012, ISBN 978-83-62129-73-7 .