Turyngit

Turyngit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

(Fe2+,Mg,Fe3+,Al)6[(OH)8(Al,Si)4O10]
lub
(Fe2+,Fe3+,Al)2[OH]2[Al1,2−2,0,Si2,8−2,9O10]·
·(Mg,Fe2+,Fe3+)3[O,OH]4

Twardość w skali Mohsa

od 2 do 2,5

Przełam

nierówny

Łupliwość

doskonała, według (001)

Pokrój kryształu

łuseczkowy

Układ krystalograficzny

jednoskośny

Gęstość

3,15-3,19 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

oliwkowa, zielonobrunatna, a niekiedy zielonoczarna

Rysa

szarozielona

Połysk

perłowy lub matowy

Współczynnik załamania

n = 1,64-1,68

Inne

nieprzeźroczysty lub przeświecający

Dodatkowe dane
Szczególne własności

rozpuszczalny w kwasie solnym

Turyngit – złożony minerał z gromady krzemianów żelaza, magnezu i glinu, z grupy chlorytów żelazistych. Odmiana szamozytu.

Nazwa minerału wiąże się z niemiecką Turyngią, w której minerał ten odkryto i tamtejsze okazy po raz pierwszy opisano.

Charakterystyka

Właściwości

Współwystępuje z innymi minerałami rud żelaza: limonitem, magnetytem, syderytem i szamozytem. Minerał w płomieniu redukującym czernieje i przechodzi w szkliwo. Roztwarza się w kwasie solnym.

Geneza

Produkt przeobrażeń hydrotermalnych, metamorficznych i w skałach osadowych pochodzenia morskiego.

Występowanie

Występuje w morskich skałach osadowych, w tym w postaci ooidów, tworząc wapienie oolitowe będące źródłem rud żelaza. Pojawia się jako produkt hydrotermalny wyższych temperatur oraz w facji zieleńcowej (skały metamorficzne).

W Polsce: Miedzianka koło Jeleniej Góry, Góry Izerskie. Także Częstochowa i Łęczyca (składnik rud żelaza.

W świecie: rozpowszechniony, m.in. Turyngia; Morawy; okolice Jeziora Górnego (USA).

Zastosowanie

  • jeden z minerałów kruszcowych rud żelaza związanych z morskimi skałami osadowymi.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Turyngit, [w:] Jerzy Żaba, Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Chorzów: Videograf, 2014, s. 461, ISBN 978-83-7835-297-6.
  2. 1 2 3 4 5 Turyngit, [w:] Andrzej Bolewski, Mineralogia szczegółowa, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1965, s. 586.
  3. ↑ Thuringite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2020-06-11] (ang.).
  4. ↑ Antoni Polański, Geochemia i surowce mineralne, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1974, s. 204.