VC-1 (ang. Video Codec 1) – standard stratnej kompresji obrazu wideo, oparty na technologii opracowanej przez firmę Microsoft i wykorzystanej w Windows Media Video 9 (WMV9). W 2006 roku został znormalizowany przez Society of Motion Picture and Television Engineers (SMPTE) jako SMPTE 421M. W 2013 roku opublikowano zrewidowaną wersję standardu, oznaczoną SMPTE ST 421:2013.
Specyfikacja VC-1 określa strukturę skompresowanego strumienia wideo oraz proces jego dekodowania, nie narzucając konkretnego sposobu implementacji kodera.
VC-1 wykorzystuje kompresję opartą na podziale obrazu na bloki i kompensacji ruchu. Standard obsługuje obraz z 8-bitowymi składowymi luminancji i chrominancji, z próbkowaniem chrominancji 4:2:0. Umożliwia kodowanie obrazu bez przeplotu, a w profilu Advanced również obrazu z przeplotem.
Standard definiuje trzy profile kodowania:
W ramach poszczególnych profili określono poziomy ograniczające m.in. maksymalną przepływność strumienia i wymagania dotyczące buforowania.
VC-1 był jednym z formatów kompresji wideo stosowanych na nośnikach HD DVD i Blu-ray. Obsługa jego dekodowania należała do wymagań obu standardów.
Kodek wykorzystywano również do pobierania i strumieniowania materiałów wideo przez Internet, w szczególności za pośrednictwem Windows Media Video 9, będącego implementacją VC-1 opracowaną przez Microsoft.
VC-1 określa sposób kodowania obrazu, a nie format kontenera multimedialnego. Dane zakodowane w zgodnej z nim implementacji WMV9 mogą być przechowywane m.in. w plikach opartych na kontenerze ASF.