Wierzbick

Wierzbick
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

lipnowski

Gmina

Lipno

Liczba ludności (III 2011)

267

Strefa numeracyjna

54

Kod pocztowy

87-600

Tablice rejestracyjne

CLI

SIMC

0864812

Położenie na mapie gminy wiejskiej Lipno
Mapa konturowa gminy wiejskiej Lipno, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Wierzbick”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wierzbick”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wierzbick”
Położenie na mapie powiatu lipnowskiego
Mapa konturowa powiatu lipnowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Wierzbick”
Ziemia52°49′50″N 19°15′48″E/52,830556 19,263333

Wierzbick – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Lipno.

Podział administracyjny

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.

Demografia

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 267 mieszkańców. Jest 21. co do wielkości miejscowością gminy Lipno.

Historia

Wierzbick był wsią i folwarkiem położonym w powiecie lipnowskim, w gminie Skępe, na terenie parafii Karnkowo, w odległości około 6 wiorst od Lipna. W 1827 roku miejscowość liczyła 17 domów i 182 mieszkańców, natomiast według danych z 1885 roku znajdowało się w niej 10 domów, a liczba ludności wynosiła 208 osób.

Folwark wchodził w skład dóbr Skępe. W 1885 roku obejmował łącznie 743 morgi, w tym 449 mórg gruntów ornych i ogrodów, 108 mórg łąk, 7 mórg pastwisk, 152 morgi lasów oraz 27 mórg nieużytków. Na jego terenie znajdowały się trzy budynki murowane i 13 drewnianych. Grunty należące do miejscowych włościan obejmowały dodatkowo 44 morgi.

Najstarsze wzmianki o miejscowości pochodzą z XIV wieku. W dokumentach z 1363 roku wymieniony został Dersław z Wierzbicka. W 1434 roku odnotowano natomiast Mikołaja Słupa, kasztelana dobrzyńskiego. W XVI wieku wieś była siedzibą parafii, do której należały również Głodowo, Czarne, Suradowo, Suradówko, Bałdowo i Rzuchowo. W 1564 roku właścicielem wsi był Ezechiel Chełmicki. Z tytułu posiadanych gruntów i działalności mieszkańców uiszczano wówczas podatek w wysokości 4 florenów i 27 groszy. Obejmował on między innymi ośmiu kmieci gospodarujących na całych łanach, czterech zagrodników oraz przedstawicieli zawodów rzemieślniczych: stelmacha, szewca i kowala. W 1789 roku dziedzicem miejscowości był poseł Zieliński, który wysiewał tam 10 korców żyta.

W niewielkiej odległości od wsi znajduje się koliste wzniesienie, uznawane za prawdopodobnie usypane przez człowieka. Na jego powierzchni zachowały się pozostałości fundamentów dawnego kościoła parafialnego. Świątynia była drewniana, zbudowana z modrzewia, i spłonęła w 1700 roku. Według przekazu jej fundatorem był dziedzic Wierzbicka, pełniący urząd sędziego ziemi dobrzyńskiej, który wzniósł kościół w 1379 roku. Jego imię nie zostało odnotowane. Wraz z Mikołajem ze Złotopola pod Lipnem uczestniczył on w rozstrzyganiu sporu o 10 000 złotych polskich pomiędzy królem Władysławem a Iwonem, zwanym Marszałkiem, noszącym przydomek Słup.

Z dawnej świątyni pochodził kamień służący do przechowywania wody święconej, który po odnalezieniu przeniesiono do kruchty kościoła w Karnkowie. Umieszczono na nim odpowiedni napis upamiętniający jego pochodzenie. W 1887 roku mieszkańcy dawnej parafii planowali wznieść nowy kościół w miejscu, w którym znajdowała się wcześniejsza świątynia.

W drugiej połowie XIX wieku we wsi wzniesiono pałac należący do rodziny Zielińskich, wraz z otaczającym go parkiem, tworzący zespół pałacowo-parkowy. Około 1920 roku pałac został przebudowany poprzez dodanie dwukondygnacyjnej fasady. Park założono na terenie niewielkiego wzniesienia. Jego kompozycję uzupełniają aleja jesionowo-lipowa, szpalery grabowe oraz stary drzewostan, w którym występują między innymi lipy, dęby, jesiony i kasztanowce. Na terenie parku znajduje się również niewielki staw, a w jego dalszej części rosną buki i sosny.

Zabytki

Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisany jest zespół pałacowy z lat 1880-1890:

Według GEZ na terenie wsi należą: