| Willowmoria | |
| Borovec et Meregalli, 2026 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Plemię | |
| Rodzaj |
Willowmoria |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Willowmoria globosipennis Borovec et Meregalli, 2026 | |
Willowmoria – rodzaj chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Entiminae. Obejmuje dwa opisane gatunki, oba endemiczne dla Południowej Afryki.
Chrząszcze o ciele długości od 1,8 do 3 mm. Oskórek jest czarniawy, jaśniejszy na całych czułkach i odnóżach. Całe ciało (z wierzchu i od spodu) gęsto porastają przylegające, zaokrąglone, pośrodku wklęśnięte łuski. Oprócz nich występują średniej długości, sterczące, szpatułkowate szczecinki, na głowie, ryjku i przedpleczu rozmieszczone bezładnie, a na pokrywach w jednym szeregu na każdym międzyrzędzie.
Głowa ma ryjek od 1,4 do 1,8 raza szerszy niż dłuższy, najszerszy u podstawy, po bokach zaokrąglony, ku przodowi zwężony, z wierzchu sklepiony, od spodu krótki. Zwężający się ku szczytowi epifrons ma wklęsłe boki i nasadę tak szeroką jak rozstaw wewnętrznych krawędzi umieszczonych w górnej trzeciej części głowy oczu. Na czole obecne są trzy pary drobnych szczecinek i gęsto rozmieszczone łuski. Pokryte łuskami panewki czułkowe mają w widoku grzbietowym postać wąskich bruzd, a w bocznym są ku tyłowi powiększone, o krawędzi górnej biegnącej ku grzbietowej krawędzi oka, a krawędzi dolnej zakrzywionej i skierowanej poniżej brzusznego brzegu oka. Smukłe czułki mają pozabuławkową część biczyka sześcio- lub siedmioczłonową, a buławkę owalną do wąsko-wrzecionowatej.
Przedplecze jest od 1,5 do 1,6 raza szersze niż dłuższe, najszersze pośrodku, równomiernie po bokach zaokrąglone i równomiernie sklepione, o odgiętej ku pokrywom nasadzie i o bokach przedniej krawędzi prostych lub lekko falistych, nie wypuszczających płatów zaocznych ani wibrysów. Tarczki nie widać. Pokrywy są owalne, od 1,2 do 1,4 raza dłuższe niż szersze, z prawie równoległymi do lekko zakrzywionych bokami i szeroko zaokrąglonym wierzchołkiem, o nasadzie tak szerokiej jak tylny brzeg przedplecza, równomiernie zaokrąglonych barkach, dziesięciu rzędach i płaskich lub lekko sklepionych międzyrzędach, z niskim guzkiem podbarkowym. Skrzydeł tylnych brak zupełnie. Wszystkie odnóża mają lekko nabrzmiałe, bezzębne uda oraz dość krótkie stopy z wolnymi, rozczapierzonymi pazurkami. Przednie golenie są przysadziste i proste, u wierzchołka zaokrąglone, opatrzone skąpym otokiem z krótkich szczecinek i bardzo krótkim wyrostkiem ogonkowatym (mucro). Na pozostałych goleniach brak wyrostka ogonkowatego. Zapiersie ma wąski wyrostek międzybiodrowy.
Odwłok cechuje się delikatnym i wyraźnie pośrodku wklęśniętym szwem między pierwszym a drugim z widocznych sternitów oraz silnie zaznaczonymi i prostymi szwami między pozostałymi sternitami. Samcze genitalia mają cienki tegmen z parą długich i szeroko rozstawionych paramer, a prącie smukłe, z małym, spiralnym sklerytem w endofallusie. Ósmy sternit samicy ma prawie trójkątną płytkę oraz cienką, pięciokrotnie od niej dłuższą apodemę. Prawie trójkątne, wąskie i długie gonokoksyty mają wierzchołkowo umieszczone, długie gonostyliki.
Owady te znajdowano wieczorami na różnych bylinach.
Rodzaj jest endemiczny dla Południowej Afryki w krainie etiopskiej. Znany jest wyłącznie z Prowincji Przylądkowej Wschodniej.
Takson ten wprowadzony został w 2026 roku przez Romana Borovca i Massima Meregalliego na łamach „Zootaxa”. Nazwa rodzajowa pochodzi od lokalizacji typowej gatunku typowego – okolic Willowmore.
Do rodzaju zalicza się dwa opisane gatunki:
